Op naar een nieuw schooljaar. Maar... waar is God?

Het einde van het schooljaar is altijd een hectische tijd. Momenten om te koesteren en om over na te denken. Ik pik er drie uit.

Toon, onze oudste, nam afscheid van de lagere school en is helemaal klaar voor het eerste middelbaar. Ik niet, maar dat is normaal. Ik ben immers een mama en die zijn wellicht nooit klaar voor de snelle stappen die hun oudsten zetten. Toon danste samen met de andere zesdejaars de school uit. Vrolijke feestliederen waarin ze hun lagereschooltijd bezongen, omkaderden de uitreiking van de getuigschriften. Echter, nergens was God te bespeuren. Gelovige mensen zoals ik zullen misschien bedacht hebben dat de leraren en kinderen begeesterd waren, en dat dat knap was om te zien.

Maar God... die werd niet vernoemd.

Ik ben realist genoeg om te beseffen dat weinig mensen plots gedacht zullen hebben: Tiens, die jonge mensen hebben iets goddelijks... daar moet Hij ook zijn.

Niet meer samen zingen

De dag ervoor was Hij er wel, in de vorm van een gebedsviering. Een nieuwe vorm trouwens. Vroeger gingen de leerlingen een paar keer per jaar allemaal samen naar de kerk voor de eucharistieviering, maar de priester is aan rust toe.

Ik vermoedde dat onze kinderen de nieuwe vorm zouden toejuichen, maar alle drie vonden ze het jammer. Niet zozeer omwille van het wegvallen van de eucharistieviering, maar wel omdat ze nu niet meer allemaal samen zouden zingen en ze misschien geen kerstliedjes meer zullen leren op school. Dat is spijtig.

De gebedsvieringen werden per klas georganiseerd en dus gingen de kinderen ook niet meer naar de kerk en ook dat vonden ze toch raar.

Een bijzonder moment toch wel: samen naar de kerk gaan om God te ontmoeten, maar evenzeer om elkaar te ontmoeten.

Een paar dagen eerder ten slotte vierden we het afscheid van de leerlingen die afstudeerden in het middelbaar. God was er wel, zij het ietwat vluchtig en een tikkeltje verscholen in de speech van de pedagogisch directeur.

Een + met veel betekenissen en vragen

Drie momenten, drie verschillende manieren waarop God al dan niet aanwezig was. Het doet het mij nadenken over dat grote vraagstuk:

Wat is de katholieke identiteit van een school en hoe draag je die uit?

Volgend schooljaar start een nieuwe werkgroep in onze scholengemeenschap. IP+ staat voor identiteit en pastoraal +.

Die '+' heeft voor mij veel betekenissen en roept veel vragen op. We gaan samenwerken met de verschillende scholen van de scholengemeenschap en willen onze identiteit sterker in de verf zetten. We willen werken op meerdere terreinen: visie, bewustwording, kennis, vaardigheden en beleven. We willen ons richten tot meerdere doelgroepen: collega's, leerlingen, ouders... Die '+' verwijst ook naar de pluriformiteit in onze scholen, want uiteraard zitten er leerlingen van meerdere levensbeschouwingen en moeten we ook verder zoeken hoe we maximaal met hen in dialoog kunnen gaan.

Een '+' die ook mag verwijzen naar het kruis. Een kruis dat we wellicht in deze zoektocht af en toe heel zwaar op onze schouders zullen voelen.

We gaan op zoek naar identiteit in de 21e eeuw, op zoek naar hoe we allemaal samen die dialoogschool kunnen worden, met een sterke identiteit en een krachtige dialoog.