De nieuwjaarsbrief - Koen Vlaeminck [standpunt]

Nieuwjaarsbrieven horen meestal bij oudejaarsavond of 1 januari. Bij ons in de familie worden ze al op Kerstavond gelezen, maar het effect is hetzelfde: alle geroezemoes verstomt, alle vertellementen, discussies en grapjes vallen stil. De stilte is compleet en de aandacht is totaal. Als iemand al een gsm vastheeft, dan is het om te filmen hoe de kleinste plechtig in het midden van de kamer gaat staan en de grootsten doet stilvallen.

De nieuwjaarsbrief is in het beste geval spitsvondig, maar zeker niet uniek. Een goede gezondheid en veel liefde… een vleugje hoop en wat geluk… vrede in je hart en in de wereld… Voor peters en meters, moeders en vaders, opa’s en oma’s, de liefste van de héééle wéééreld, van uw kapoen. En toch zie ik telkens hoe hij iedereen weet te raken.

Waarin zit dan de magie van die woorden, waarvan de recitant soms zelf niet goed beseft wat ze betekenen?

Is het de onschuld van het geloof in het goede, het geloof dat die enkele zinnen de komende maanden ons zullen dragen? Is het de vanzelfsprekendheid waarmee die wensen worden uitgesproken – ja, je kan in het midden van een kamer gaan staan en luidop zeggen dat je iemand graag ziet.

Ik moet denken aan de woorden van schrijver Marnix Peeters: ‘Door Kerk en geloof af te stoten, zijn we er niet per se op vooruitgegaan. We zijn in onvoorstelbaar tempo gematerialiseerd. Ikzelf ook, hoor. Maar de meubelboulevard, TikTok en de buitenkeuken gaan ons niet redden. Je voelt dat dit allemaal nergens heen leidt. Alles wat we doen om dat deeltje spiritualiteit te vervangen!’ 

Laat 2024 maar het jaar van de spiritualiteit worden…

Als we er niet meer in slagen om te spreken over wat ons ten diepste raakt en beweegt, lopen we maar wat doelloos en zwervend rond, op zoek naar wat vals geluk te koop. Zonder een ster, geen weg naar meer menselijkheid …

Reageren? Mail naar koen.vlaeminck@kerk.net