Omdat mensen niet verdampen -Mieke Grypdonck [column]

Ooit vroeg mijn dochter hoe ik kies welke ‘goede doelen’ ik wel en niet ondersteun. Het was een moeilijk te beantwoorden vraag. Het gaat om goede doelen die streven naar het verbeteren van de situatie van mensen die in moeilijke omstandigheden leven. Maar dat laat nog veel ruimte open.

Een redelijke keuze maken is lastig, omdat de wereld ons dorp is geworden en er overal rampspoed heerst. Nu Musk en Trump USAID buiten werking hebben gesteld, is de situatie nog complexer en dringender. We willen solidariteit, maar met wie als eerste? Wiens lijden weegt het zwaarst? Wie is mijn naaste? Met onze parochie organiseren we elk jaar een BBQ voor forensische psychiatrische patiënten in onze buurt. De straatverplegers zetten zich in voor daklozen in Brussel. JRS biedt zorg en aandacht aan gezinnen zonder papieren in België. De drama’s in Palestina en Israël vragen om onze aandacht, terwijl vluchtelingen in kampen, zoals in Oost-Congo en Myanmar, al jaren in erbarmelijke omstandigheden leven. Zonder USAID zullen veel meer mensen sterven aan goed behandelbare ziekten. Het aantal kinderen dat overlijdt door ondervoeding zal fenomenaal toenemen.

Hoe groter de schaal waarop we kijken, hoe futieler onze hulp lijkt, omdat er zoveel blijft onaangeroerd. Een druppel op een hete plaat? Maar als de naam van iedere mens in Gods hand is geschreven en iedere mens naar Gods beeld is geschapen, is iedere geholpen mens, ook die ene, de moeite waard. Mensen verdampen immers niet. Laten we dat voor ogen houden.

Mieke Grypdonck is gepensioneerd hoogleraar verplegingswetenschap.