Eigen kijk
Onze eindejaarsvraagjes (6): Peter Peene
Peter Peene (50) is bezieler en coördinator van het initiatief Wakker voor Vrede/Vredeswakes Langemark. Dat initiatief wil nog tot 2018 de verontwaardiging over onrecht, oorlog en geweld omzetten in een daadwerkelijk vredesengagement. Eind december werd Peene door Pax Christi Vlaanderen gehuldigd als Vredesambassadeur.
Wat heb je het voorbije jaar geleerd?
In september ben ik gestart in het eerste jaar Arabisch. Voor het eerst sinds lange tijd leer ik iets totaal nieuws.
Ik doe dat vooral omdat ik ervan overtuigd ben dat taal een ideale toegangspoort is tot cultuur.
Arabisch is niet eenvoudig, er is geen enkele verwantschap met de Europese talen. Maar de lessen vallen heel goed mee, dankzij een bevlogen leraar die bovendien interessante verbanden weet te leggen tussen de islamitische en de christelijke cultuur.
Voor wie heb je (nog) meer respect gekregen?
Ik heb grenzeloos respect voor mensen die het in de luwte, ver van de spots, opnemen voor hun gekwetste medemens. En zo zijn er ontzettend veel. Naar aanleiding van de jongste vredeswake brachten we er een aantal samen in de kalender 2017. Vluchteling zkt. vrede: mensen die hun hart openen voor vluchtelingen en hen met concrete daden van solidariteit tegemoet gaan.
Het kan me diep ontroeren, hoe mensen in alle eenvoud grootse dingen doen.
Welke daad van barmhartigheid heeft je geraakt?
De manier waarop priester Fernand Maréchal er radicaal voor koos om aan de zijde te staan van vluchtelingen, ondanks tegenwind uit verschillende hoeken.
Daar word ik heel stil van.
Men spreekt soms van ‘de radicaliteit van het evangelie’: die schuilt precies in het
be-leven van de barmhartigheid, en dat is lang niet altijd de gemakkelijkste weg. De vanzelfsprekendheid waarmee Maréchal die weg gaat, vind ik zeer inspirerend.
Aan welk(e) gesprek(ken) heb je goede herinneringen?
Met Wakker voor Vrede organiseren we vier jaar lang twaalf vredeswakes rond actuele thema’s. Elke wake wordt door een andere werkgroep voorbereid, met mensen die vaak voor het eerst samenwerken. Ik kijk uit naar elke vergadering, omdat de gesprekken die daar gevoerd worden zo boeiend, verrijkend en inspirerend zijn.
Waarmee heb je het voorbije jaar hard gelachen?
Ik herinner me niets concreets, maar regelmatig heb ik een ‘slappe lach-moment’ met mijn moeder.
Wij kunnen dan tot een kwartier lang lachen om iets heel onnozels. Heerlijk is dat.
Is er een boek, film, voorstelling etc die je het voorbije jaar bijzonder heeft aangesproken?
Ik las dit jaar Compassie van Karen Armstrong. In dat boek ontwikkelt zij een kern-idee uit haar rijke gedachtegoed. Compassie – mededogen – is de kern van alle religieuze, ethische en spirituele tradities en moet dan ook als zodanig gevaloriseerd worden. Daartoe stelde zij, samen met religieuze en morele wereldleiders, een Handvest voor Compassie op, een soort handleiding voor vreedzaam en humaan samenleven.
Wat stemt je hoopvol in onze maatschappij?
Wat mij bijzonder hoopvol stemt, is het engagement van zoveel vrijwilligers die zich in onze samenleving inzetten. Ik prijs mij gelukkig dat, als ik een actie op touw wil zetten (zoals onlangs het ‘Warmste Café’ voor Music for Life) er meteen een pak mensen mee op de kar springen – zomaar, met veel enthousiasme.
En zo zie ik rondom mij hoe tal van projecten en initiatieven gedragen worden door vrijwillig engagement.
Om warm van te worden, toch?
Waaraan wil je in 2017 meer tijd besteden?
Zoals elk jaar zal ik mij weer eens voornemen om meer tijd te nemen om te lezen. Dat is zo verrijkend, het opent je geest, verruimt je wereld. Of belangrijker nog: nog meer tijd vrij maken voor de mensen die mij lief zijn.
Lees ook:
Laatste aanpassing op 01/01/2017 om 16:07
