Onze vakantie is een oefening in dankbaarheid

De voorbije weken leken veel mensen zich zorgen te maken over ons. We waren immers op vakantie aan de Belgische kust en dat is nu eenmaal niet een of ander zuiders strand waar de zon altijd schijnt en de hitte je bij het ontbijt al tegemoet komt. Blijkbaar leeft bovendien de gedachte dat een vakantie niet goed kan zijn als het niet elke dag 25°C is en de zon niet van ’s morgens vroeg naar je lacht om ’s avonds voldaan in de zee te zakken.

Laat mij je toch even geruststellen: we hebben een heerlijke vakantie gehad.

We baanden ons een weg doorheen de prachtigste duinen, speelden spelletjes op het strand, vierden de verjaardag van onze jongste, ontdekten kleine dorpjes in de Westhoek en doken in het zilte water. En ja, het heeft al eens geregend, maar dat lieten we niet aan ons hart komen. We werden een paar keer verrast door een flinke regenbui, maar ach… als we in de zee springen, zijn we ook nat. Een warme douche, droge kleren, een stapeltje speelkaarten en een kop dampende chocolademelk waren voldoende om het gezellig te houden.

Zien wat er wél is

Vakantie is maar wat je er zelf van maakt. Ik zie veel mensen rondom mij die al te vaak verdrietig zijn om wat er niet is en zich dat zo aantrekken dat ze zelfs niet meer kunnen zien wat er wel is. Onze vakantie is een oefening in dankbaarheid, blij zijn met de kleine dingen die het leven mooi maken.

We hopen dat onze kinderen leren blij zijn met wat ze hebben en wat er is en niet steeds ongelukkig worden door gemis.

En ze lijken het te begrijpen. Zelfs prille tieners zitten nog op hun knieën om uit te zoeken welke slak de snelste is en ook stoere jongens kunnen kleine bloemetjes langs de rand van een bospad prachtig vinden.

Die laatste dag

En zo was er die laatste dag. De zee was onstuimig in de namiddag. Golven waar ik uren naar kan kijken. Een felle wind stak op en bracht stevige regenvlagen. ’s Avonds kwam het water met bakken uit de hemel. Er zijn mensen die van achter het raam naar buiten turen, zuchtend dat het toch zo jammer is en de vakantie zo kort. En dan zijn er ook twee trienemienekes, moeder en dochter, die besloten om toch, zoals elk jaar, afscheid te nemen van de zee.

Samen liepen ze door de gietende regen die door hun regenjas sijpelde.

Onderweg zwaaiden ze nog naar drie kinderen die op hun buik in een plas zwembewegingen maakten. Ach, ook zonder die plas waren ze doorweekt. Kliedernat maar gierend van plezier kwamen ze aan op het totaal verlaten strand. Net op tijd, want achter de zware regenval piepte aan de horizon een prachtige zonsondergang.

We hebben een prachtige vakantie gehad. Dank je wel!