Onzichtbare veranderingen [standpunt]

Drie jaar geleden ging de wereld op slot en ging een andere wereld open: die van mondmaskers, quarantaines en deskundigen die als weermannen voorspelden of de hemel zou opklaren. Nog altijd zijn er mensen die proberen recht te staan na de fysieke of mentale klap die ze kregen. Velen verloren een dierbare, van wie soms onder strikte voorwaarden afscheid moest worden genomen. Het is één van de pijnlijke maatregelen waarover deskundigen zich dezer dagen buigen in de discussie hoe ze de crisis hebben aangepakt.

Een goede vriend voorspelde destijds hoe corona onze hele maatschappij overhoop zou halen.

Niets zou nog hetzelfde zijn. Intussen moet hij erkennen dat dit nogal meevalt, en dat de meeste mensen weer in de tredmolen van alledag zijn beland. De eenzamen blijven eenzaam en het is business as usual. Niemand staat nog in zijn voortuintje te applaudisseren voor de mensen in de zorg, die zich in feite even toegewijd inzetten voor ons welzijn als voor en tijdens corona.

Tuurlijk: we vergaderen vaker online en we werken meer thuis – dat scheelt weeral wat file. En in veel ziekenhuizen geldt nog altijd een beperkte bezoekregeling op materniteiten. Niet omdat het echt moet, maar omdat is gebleken dat het beter is voor de rust van moeder, vader en baby.

Dat zijn nuttige veranderingen die de pandemie heeft nagelaten.

Nog belangrijker, maar veel moeilijker aan te duiden, zijn de soms onzichtbare veranderingen die zich hebben voltrokken. Corona bracht mensen aan het denken, zette levens op een nieuw spoor of plantte daarvoor de zaadjes.

Ook nu, in deze veertigdagentijd, worden zaadjes geplant die pas later kiemen. Soms zijn die zaadjes onzichtbaar, soms nemen ze de vorm aan van een blijvend engagement, een nieuwe vriendschap, een ander inzicht. Misschien dat die kleine veranderingen niet meteen lukken, of toch niet op eigen kracht. Maar ook dat is bekering: vertrouwen op Gods geest, ervaren dat het op eigen kracht nooit helemaal lukt, dat we evenzeer soms struikelen zoals een ander. Maar dat God ons mild opvangt en opnieuw op weg zet, het volgende stapje tegemoet.