'De oorlog was toch voor iets goed...'

De oorlog was toch voor iets goed... Zo stond het wat bitter in een telegram dat de ouders van Frieda Joris kregen toen ze in 1946 trouwden. Ze hadden elkaar leren kennen op een moment dat WO II de stad Antwerpen het hardst trof: het bombardement op cinema Rex, waarbij 567 doden en 291 gewonden vielen. Anna en Nico, beiden lid van het Vlaamse Kruis, waren bij de eersten die zich over de gewonden ontfermden. We schrijven 16 december 1944, vader Nico Joris had er toen al acht maanden krijgsgevangenschap opzitten.

Tragisch mooi

Journaliste en schrijfster Frieda Joris (66), zelf dus een kind van een oorlogsliefde, tekende 12 waargebeurde verhalen op waarbij de liefde sterker was dan de oorlog. In een sobere stijl laat ze de tragisch mooie verhalen voor zich spreken. En spreken doen ze.

Zoals wanneer de 23-jarige Julien Jacxsens meer dood dan levend - hij weegt nog 30 kilo -  in een sanatorium in het Zwitserse Davos wordt binnengebracht. De 19-jarige Pia Gaehwiler, een boerenmeisje uit de streek, is er op dat moment van dienst.

Hoe ellendig het hoopje schrijnwerker er ook uitziet, ze is op slag verkocht. ‘Ik keek in zijn ogen en ik wist: hij wordt mijn man.’

Historisch kader

De oorlog was toch voor iets goed... leidt je niet alleen door aangrijpende persoonlijke verhalen, maar ook door het historische kader waarin ze zich afspelen: het Belgische verzet, de regering in ballingschap, de gruwel in de concentratiekampen, de bevrijding van Brussel.

De rode draad loopt doorheen elke bladzijde van dit boek:

Liefde helpt om menselijke waarden hoog te houden in een soms onmenselijke wereld.

Frieda Joris, 'De oorlog was toch voor iets goed' - Liefdesverhalen uit '40-'45, Davidsfonds Uitgeverij, 2016, 222 blz, ISBN 9789059087491