Paus Franciscus in Cyprus: ‘Enige weg naar vrede is dialoog’

Gisterennamiddag is paus Franciscus aangekomen in Cyprus. Van de luchthaven bij Larnaca ging hij meteen naar de maronitische Onze-Lieve-Vrouw van Genadekathedraal in de hoofdstad Nicosia, waar hij werd verwelkomd … door twee buitenlanders, namelijk twee Libanese prelaten: kardinaal Béchara Boutros Raï, de maronitische patriarch van Antiochië, en de kersverse maronitische aartsbisschop van Nicosia, mgr. Selim Jean Sfeir. Ook de Latijnse patriarch van Jeruzalem Pierbattista Pizzaballa was aanwezig. Driekwart van de Cyprioten behoren tot de Cypriotisch-orthodoxe Kerk; in het zuiden van het eiland is dat zelfs negen bewoners op de tien. Slechts vijf procent van de eilandbewoners is katholiek. Het zijn Latijns-katholieken en Armeens-katholieken, maar vooral Libanees-maronieten.

Cyprus ligt dan ook nauwelijks honderd kilometer van de Libanese kusten verwijderd.

Katholieke wereld

De maronitische kathedraal zat mudvol met priesters en diakens, religieuzen en catechisten en leken uit allerlei katholieke basisorganisaties. Paus Franciscus vergeleek hun diversiteit met een vruchtensalade. Hij had het in zijn lange en rijke toespraak uitdrukkelijk over Barnabas, die de apostel Paulus op zijn reis via Cyprus vergezelde en de patroonheilige van het eiland is. Hij wees erop dat Barnabas, toen hij door de kerk van Jeruzalem op een soort inspectie naar de kerk van Antiochië werd gestuurd – waar vooral heidenen christen geworden waren – bleek gegeven had van groot geduld. Wij hebben nood aan een geduldige Kerk, een Kerk die zich niet uit haar lood laat slaan door alles wat in de wereld gebeurt, maar die nieuwigheden met sereniteit verwelkomt en deze steevast met onderscheiding beoordeelt in het licht van het Evangelie.

De paus vroeg de priesters ook tijdens het biecht horen niet te rigoureus te zijn en uitdrukkelijk begrip te tonen voor de biechtelingen.

Verdeling

Bij zijn bezoek aan de burgerlijke overheden van het land, enkele uren later, ging paus Franciscus uitdrukkelijk in op de verdeling van het eiland. Hoewel een lidstaat van de EU, wordt een deel van Cyprus sinds 1974 als een Turks-Cypriotische Republiek bestuurd, maar dat wordt behalve door Turkije door geen enkel ander land ter wereld erkend. De diepste wonde in dit land is de diepe snede die het sinds decennia ondergaat; ik denk in het bijzonder aan het leed van die vele mensen die niet terug kunnen keren naar de plekken waar hun woonst en hun gebedshuizen zijn. En de paus stelde uitdrukkelijk dat de enige weg om die wonde te helen, die van de dialoog is. Wij weten allemaal dat dit geen makkelijke weg is, het is een lange weg met vele bochten, maar er is geen andere weg om tot verzoening te komen.

Lees verder onder de foto's.

Oecumene

Vanmorgen ging de paus op bezoek bij de Heilige Synode van de Cypriotisch-orthodoxe Kerk en bij haar metropoliet, aartsbisschop Chrysostomos II. De ontmoeting leek vrij hartelijk; zoals gewoonlijk kuste de paus het borstkruis van de metropoliet die hem ontving voor hij binnenging. De paus ging tijdens zijn boodschap uitdrukkelijk de oecumenische toer op. Zaligheid, ik was ontroerd toen u tijdens onze ontmoeting zo-even over de Moederkerk sprak. Onze Kerk is inderdaad een moeder en een moeder verzamelt haar kinderen altijd met tederheid. We vertrouwen op deze Moederkerk die ons allemaal samenbrengt en die ons met geduld, tederheid en moed vooruit helpt op de weg van de Heer. Maar om het moederschap van de Kerk te voelen, moeten we allemaal daarheen gaan waar de Kerk moeder is.

Allemaal met onze verschillen, allemaal kinderen van de Moederkerk. Paus Franciscus

Concreet

Maar de paus was ook concreter. De Heer nodigt ons uit om ons niet neer te leggen bij de verdeeldheid van het verleden en om samen het veld van het Koninkrijk te cultiveren, geduldig, ijverig en concreet. Als we abstracte theorieën achterwege laten en samenwerken, bijvoorbeeld op het vlak van naastenliefde, onderwijs en bevordering van de menselijke waardigheid, herontdekken wij ons als broeders en zal onze gemeenschap vanzelf rijpen, ter ere van God. Iedereen zal zijn eigen methoden en stijl behouden, maar na verloop van tijd zal ons gezamenlijke werk de eendracht vergroten en vruchtbaar zijn. Net zoals deze mediterrane landen zijn verfraaid door het respectvolle en geduldige werk van de mens, laten we, in nederig doorzettingsvermogen en met de hulp van God, onze apostolische gemeenschap cultiveren!