Hoe de piano in de ziekenhuishal ons verbindt en kracht geeft

In 2014 lanceerde Noorwegen de What matters to you-dag. Voor een keer is het niet: 'What’s the matter with you?' Zorgverleners staan stil bij de diepere behoeften van patiënten. Op initiatief van Zorgnet Icuro doet Vlaanderen dit jaar ook mee. In AZ Maria Middelares kristalliseert de bezorgdheid om de hele mens zich onder meer rond de vleugelpiano in de hal. Een schot in de roos, vindt Hedwig Vandaele.

We ontmoeten Hedwig op haar kamer, waar ze wacht op een volgende chemokuur. Twee jaar geleden kreeg ze de diagnose kanker. 15 juni is de dag die in haar geheugen gegrift staat. Tegen december moest ze haar professionele bezigheden in 2 koren en in het dagonderwijs stopzetten. In januari bleek de kanker uitgezaaid naar de longen.

Hedwig • Muziek is de rode draad door mijn leven, vanaf mijn vroegste herinneringen. Ik studeerde af als organiste, maar zingen is nog meer mijn ding. Na enkele maanden voelde ik dat ziek zijn je hele persoonlijkheid aantast.

Zou ik ooit nog kunnen zingen voor een publiek? Zou ik het nog willen?

Touché

Met de hulp van pastor Sigrid, oncologiecoach Heidi en mijn zus voelde ik me op het einde van een reeks infosessies over kanker sterk genoeg om de groep uit te nodigen naar de piano. Ik begon voorzichtig met een Iers lied om de touché van het instrument gewoon te worden. Daarna iets van Fauré en ten slotte een Zweeds lentelied. Heel eenvoudig allemaal, maar het waren de 10 mooiste minuten in lange tijd. Een jaar geleden is dat nu.

Het voelde aan als een overwinning. Er ging zo’n ontzettende kracht vanuit naar mijn lotgenoten, en zo ook weer naar mezelf.

In het kader van mijn revalidatie nam ik het aanbod 1 jaar gratis sporten met beide handen aan. Ik voelde me dan ook superfit toen ik enkele maanden later te horen kreeg dat mijn nieren waren aangetast. Opnieuw een zware opdoffer, want ik dacht het hoofdstuk kanker afgesloten te hebben. Sinds januari ben ik opnieuw in behandeling.

Meestal kom ik een halfuur voor mijn afspraak toe, om even piano te kunnen spelen. Het maakt me ongelooflijk gelukkig.

De akoestiek is ook geweldig. Geregeld komen er mensen bij me zitten. Spontaan beginnen ze te vertellen over hun ziekte, of we zingen samen iets. Ben je van het personeel, vragen ze? Nee, ik ben patiënte. Een dame die voor het eerst sinds haar operatie de trappen af kwam naar het atrium, zei: Het leek alsof ik in de hemel kwam.

Ook de artsen gaan anders met me om. Ze schrijven me geen medicijnen meer voor die me tintelingen bezorgen in de vingers, maar stellen zelf voor om de dosissen aan te passen omdat ze weten dat piano spelen voor mij levenskwaliteit is.

In mei hield ik een concertje met vrienden en in oktober hoop ik dat weer te doen voor het fonds Back on Track van topsporter Thomas Van der Plaetse.