Populairste film op Netflix gaat over geloof en wanhoop

Het verhaal van 'Society of the Snow'

De nieuwe Spaanstalige film op Netflix Society of the Snow vertelt het waargebeurde verhaal van een dramatische vliegtuigcrash in de bergen tussen Chili en Uruguay. 12 passagiers waren op slag dood, 17 stierven aan hun verwondingen en de kou in de dagen na de ramp. Ruim twee maanden na de ramp werden de laatste 16 overlevenden gered, nadat twee dappere jongelui tien dagen door de bergen hadden getrokken op zoek naar hulp.

Het verhaal werd neergeschreven in het boek Alive van Piers Paul Read en eerder al verfilmd onder dezelfde titel in 1993. Wat de nieuwe film toevoegt, is een diepere inleving in de rauwe werkelijkheid van het overleven. Een aantal scènes is op de plek van de ramp zelf gefilmd. Tegelijk diept de film de dimensie van het geloof goed uit. De overlevenden waren allemaal scholieren van een Christian Brothers school. De ramp was voor hen een diepe spirituele beproeving, waarin het geloof verlichting bracht. De film is gebaseerd op getuigenissen van alle 16 overlevers.

Toen ze een vroege montage te zien kregen, barstten ze los in een daverend applaus, en sommigen in tranen.

Regisseur J.A. Bayona(The Orphanage) houdt de gruwelijke details meestal buiten beeld maar hij dompelt de kijker wel onder in de enorme fysieke en mentale strijd van de jongeren. De teamgenoten stellen zichzelf, elkaar én God in vraag. De kijker kan niet anders dan die vraag mee laten klinken in hoofd en hart.

Eten of niet?

Vroeg in de film zien we de jonge mannen de mis bijwonen. In zijn homilie heeft de priester het over de beproeving van Christus in de woestijn. De realiteit brengt de jongeren in een situatie waarin ze zich moeten inzetten voor elkaar. Dat doen ze spontaan door elkaars voeten te gaan masseren en dwaze gedichten te verzinnen om niet gek te worden van angst en nood. Maar op een bepaald moment zien de overlevers zich genoodzaakt om te eten van de lichamen van de overledenen, wat hen tegelijk schokt; een moeilijk dilemma.

De botsing van kannibalisme en christelijk geloof doet onvermijdelijk denken aan het mysterie van de Eucharistie: ‘Neem en eet; dit is mijn lichaam.’

Bijzonder krachtig is dat de film wordt verteld vanuit de herinnering Numa Turcatti, die de ramp niet overleefde. Een prachtige knipoog naar de waarheid van de zelfgave uit liefde: de dood heeft niet het laatste woord.

Hoeveel vreselijker zouden de ramp zijn geworden zonder het geloof in Christus en zijn kruis?

Bron: Aleteia