Priester Christophe Monsieur: ‘Het beste moet nog komen’

Gezondheidsproblemen. uittredingen, sabbaticals. Waar komt het onbehagen bij veel priesters vandaan? Een enquête is het bisdom Luik wees uit dat het gebrek aan toekomstperspectief zwaar om dragen is (lees Onderzoek toont aan dat gebrek aan toekomstperspectief priesters ontmoedigt, Kerk & Leven van 9 november 2016). Gelukkig zijn als priester, hoe doe je dat in deze tijd?

Als jongere droomde ik ervan trappist te worden in Orval. Maar er bleek in mij toch meer een pastor dan een monnik te schuilen. Zo ben ik bij de norbertijnen terecht gekomen. In Averbode is mijn roeping genesteld en gegroeid.

Van hieruit werd ik naar de abdij van Bois-Seigneur-Isaac in Wallonië gestuurd en nadien naar Frigolet in Frankrijk. Telkens met de bedoeling daar de boel te sluiten. Ik kan je verzekeren dat er aangenamere opdrachten zijn. Afgezien van alle praktische zaken die daarbij kwamen kijken, was het ook mentaal erg belastend. Op de duur vroeg ik me af waar ik mee bezig was.

Is dit nu mijn leven? Overal de lichten uitdoen?

Het leek een roltrap naar beneden. Ik bad in mijn kamer en zong zoals altijd psalmen met de gemeenschap. En op een bepaald moment drong het tot me door: het Rijk Gods gaat dieper dan de structuren die het hier op aarde begeven. Als ik geloof in Gods koninkrijk, dan moet het beste nog komen.

Door dit inzicht voel ik me bevrijd. Misschien leef ik op een ander tempo dan de doldraaiende wereld om me heen. Ik probeer er zo goed mogelijk te zijn voor de mensen om me heen, maar ik hoef niet voortdurend beschikbaar te zijn en antwoorden te hebben op alle vragen.

Alleen God kan alles. Hij is almachtig, niet ik.