Priester Daniël Alliët: 'De stem van wie niet wordt gehoord heel luid laten klinken' [Otheo Radio]

Toen Daniël Alliët acht maanden oud was overleed zijn vader, een landbouwer die negen kinderen en een alleenstaande moeder naliet. Hij ging naar het Grootseminarie van Brugge en werd priester in 1969. Hij keerde terug naar het grootseminarie als professor wijsbegeerte.
 

Maar zijn echte roeping lag elders. In 1985 ging hij zich engageren voor de armen in de hoofdstad en werd pastoor van de Begijnhofkerk in Brussel. Daar zette hij  talrijke sociale projecten op: voor bejaarden, voor asielzoekers, voor zij die in armoede leven. Hij woont er in een gemeenschapshuis samen met thuislozen, sommigen onder hen zonder papieren. Vijf keer wordt zijn kerk bezet door sanspapiers. Dat heeft aanvankelijk geleid tot regularisaties, maar de tijdgeest veranderde, de politiek veranderde en gaandeweg eindigden honger-en dorststakingen met een pijnlijke sisser. 

Maar Daniel Alliët laat zich niet ontmoedigen. Hij zet door, als een kathedraalbouwer, goed wetende dat hij het resultaat van zijn engagement en dat van talloze vrijwilligers niet zelf nog zal meemaken. Als het er al ooit zal zijn. De priester huldigt de gulden regel: "Behandel anderen zoals je door hen behandeld wilt worden". Hij hangt de ideeën van Dom Helder Camara, van Emmanuel Levinas en Maurice Bellet aan. Daniel Alliët wil de stem van wie niet wordt gehoord in onze samenleving vooral heel luid laten klinken. Het is, vindt hij, de praktijk van het Onze Vader.

Leo A. De Bock trok een dag met hem op.