Priester Dick Den Blauwen: ‘Gastvrij en missionair zijn’

Als priester gelukkig zijn terwijl de kerk in crisis is, hoe doe je dat? Ontdek de reeks ‘Gelukkige priesters’ en lees het achtergrondartikel ‘Onderzoek toont aan dat gebrek aan toekomstperspectief priesters ontmoedigt’ (Kerk & Leven, 9 november).

Mens voor de mensen zijn, herder als God. Trooster voor groot en klein, zo lief als God. Dit lied van Marcel Weemaes vat goed samen wat priester zijn voor mij betekent: met mensen op weg gaan van de wieg tot aan het graf en hen onderweg een God laten proeven die om hen geeft.

Ik werd priester vanuit de diepe geloofsovertuiging dat ik door God bemind word. Dat ik mijn bestaan aan Hem te danken heb. Die genade wilde ik beantwoorden door priester te worden.

Dat de kerk in crisis verkeert, verandert daar niets aan. Natuurlijk, die situatie brengt allerlei zorgen met zich mee. Er zijn te weinig priesters voor het vele werk. Jonge gezinnen zijn moeilijk bereikbaar en overvraagd. Velen staan niet meer open voor een boodschap van buiten onszelf. Maar de grote vraag is vooral: hoe ga je daarmee om?

Als je eenmaal de secularisering aanvaardt, dan zie je dat ze kansen biedt.

Neem nu het verrijzenisgeloof, cruciaal voor christenen. Maar veel mensen die een uitvaart komen bespreken, geven eerlijk toe dat het hen vreemd is. Dat is een kans om uit te leggen wat me ten diepste beroert. Als je ervaren hebt wat trouwe liefde of vriendschap is, dan hoop je toch dat daar nooit een eind aan komt? Wel, zo is God is nu precies: aan zijn trouw komt geen einde. Het verrijzenisgeloof is de overtuiging dat Gods liefde de dragende stroom van ons bestaan is. Als je sterft, blijft je hele persoonlijkheid bij Hem behouden.

In één van mijn parochies in Hamme-Waasmunster mag ik een jonge vrouw mee begeleiden naar het doopsel. Het is zo’n verrijkende ervaring om me op onze maandelijkse bijeenkomsten voor te bereiden. Ik ben ook bijzonder dankbaar voor de pastorale kansen in het secundair onderwijs. Voor wanneer ik in gebedsvieringen en in ontmoetingen met jonge mensen de gelegenheid krijg om te getuigen. Ook een kleine kerk kan gastvrij en missionair zijn.

De kerk is in crisis, ja, maar ze is pas in verval als ze niet meer gastvrij en missionair is.

Daartoe moeten we blijven investeren in menselijke relaties, eenvoudig en oprecht. Ook en vooral als de administratieve taken ons dreigen op te slokken.