Priesters en moeder ~ Dominique Ballegeer: ‘Ze lijkt zo op Maria’

Vanuit zijn huurhuis kijkt Dominique Ballegeer uit op de sociale woonblok waar zijn moeder 20 jaar geleden een appartementje toegewezen kreeg. Ze woont er samen met Dominiques jongere broer Chris, die psychisch kwetsbaar is. Moeder heeft veel zorgen om hem gehad toen hij jonger was, maar tegenwoordig zorgt hij uitstekend voor haar, zegt de Brugse priester.

Lees verder onder de fotocarrousel.

Dominique Ballegeer • Als ik moeder in enkele woorden mag omschrijven, dan denk ik allereerst aan haar eenvoud. Ze had geen gemakkelijk leven. Haar eigen moeder na de bevalling werd erg ziek, waardoor ze opgenomen werd door een alleenstaande Franse vrouw uit Parijs die in de buurt was komen wonen en die ze nog altijd liefkozend Marietje noemt. Deze vrouw heeft moeder een liefdevolle en zorgzame opvoeding gegeven.

Door de moeilijke oorlogsjaren en ook daarna kon moeder niet verder studeren. Ondanks haar broze gezondheid deed ze - met veel overgave - zwaar werk in een drukkerij. Daar leerde ze mijn vader kennen. Na de geboorte van mijn broer moest ze tot haar spijt stoppen met werken. Maar klagen deed ze niet.

We hadden het niet breed, maar kwamen nooit iets tekort, dankzij mama’s grote zorgzaamheid.

Zo nam ze zelfs ons buurmeisje met een moeilijke jeugd mee onder haar vleugels. En na het overlijden van haar oudste zus werd ze voogd van een tante met een beperking.

Vader was heel anders: een dromer en kunstenaarstype. Zij verdroeg zijn grillen en probeerde ze steeds op de een of andere manier te plaatsen. Zo zachtaardig en vriendelijk was ze, en nog steeds. Tijdens mijn seminariejaren zijn ze dan toch gescheiden. Het was een vechtscheiding avant la lettre. Ik moest mama bijstaan in de harde financiële strijd. Mijn broer heeft daar ook erg onder geleden.

Je kunt je dus wel voorstellen hoe moeilijk het voor mijn moeder was, toen ik haar enkele jaren later vertelde dat ik naar El Salvador ging vertrekken.

Voor mij was El Salvador een droom die in vervulling ging. Voor haar een nachtmerrie. Liet ik haar nu ook in de steek?

Ze uitte haar boosheid zelfs bij de bisschop. Mijn broer heeft het toen voor me opgenomen. Hij moet zijn keuzes maken, mama.

Ik begreep haar bezorgdheid natuurlijk. De jarenlange burgeroorlog was dan wel voorbij, maar El Salvador was en is nog altijd een van de gevaarlijkste Latijns-Amerikaanse landen onder andere door het geweld van vele straatbendes.

Ondanks de grote afstand bleven we heel close. Monseñor Romero werd ook haar grote held.

Ze mocht zelfs een oudere zus van Romero (vermoord op 24 maart 1980) persoonlijk ontmoeten. Dat ik daar tussen de armen en verdrukten woonde en werkte, vervulde haar met trots. Zelf was ze actief geweest bij de KAJ van Cardijn. Haar vader was overigens een overtuigd socialist, die tijdens de oorlogsjaren had moeten onderduiken. Ze deelde diens droom van bevrijding van de werkende mens.

Een laatste woord om mama te typeren, is haar geloof. Niet naïef, verre van. Als ik haar met Maria vergelijk, dan bedoel ik de Maria van Nazareth uit de Bijbel, die heel nuchter vraagt: Hoe zal dit gebeuren? En dan met grote ontvankelijkheid te kennen geeft: Mij geschiede naar uw Woord.

Toen haar gezondheid sterk achteruit begon te gaan, ben ik terug naar België gekomen. Mijn engagement voor mensen aan de rand mag ik verderzetten als bisschoppelijk referent voor de pastoraal bij vluchtelingen en migranten.