Priesters en hun moeder ~ Eric Pétré: ‘Ze is mijn klankbord’

Door de week verblijft hij in de kazerne van de Koninklijke Militaire School in Brussel. In het weekend is legeraalmoezenier Eric Pétré (50) bij zijn moeder in Zoutleeuw. Thuis in de wereld van kort geschoren koppen en F16’s, ligt zijn hart ook nog steeds in dat warme nest waar hij opgroeide en de mens werd die hij vandaag is.

Moeder Monique Hermans is de stille kracht van zijn leven. Ze zegt niet veel, maar weet des te meer. Met plagerijtjes lokt Eric haar uit haar schulp, maar ze blijft haar rustige zelf.

Eric Pétré • Vader overleed 16 jaar geleden, heel plotseling. Sindsdien is de band met moeder nog sterker geworden. Je hebt er maar één, hé?! En aangezien ik mij als priester niet exclusief gebonden heb aan een andere persoon, wil ik goed zorg dragen voor haar. Niet dat ik veel mag helpen in het huishouden. Toen ze geopereerd werd - ze kreeg het van mij op haar heupen ;) - mocht ik de strijk niet overnemen. Op haar krukken stond ze met het ijzer in de hand. Ik moet dat toch ooit leren, protesteerde ik nog. Dat kan later nog, zei ze.

Lees verder onder de fotocarrousel.

Eric Pétré • Een priester moet ook een goede huisvader kunnen zijn. Dat leerden we in het seminarie van jezuïet Marc de la Marche. Toen vond ik dat een gekke uitspraak, maar ze klopt wel. In het leger word ik betekenisvol padre genoemd. Het is een veel minder ruwe wereld dan sommige mensen denken, ondanks de tatoeages en wapendracht. Voor heel wat scholieren is de militaire school hun thuis. En ook op missie hebben mensen geregeld nood om hun hart eens te luchten.   

Moeder is mijn belangrijkste klankbord. Ze spreekt weinig, maar kan des te beter luisteren.

En zoals Maria bewaart ze alles in haar hart. Bij haar kan ik mijn diepste zorgen kwijt. Zelfs zonder dat die uitgesproken moeten worden, gewoon door samen te eten.

Moeder stond nooit graag in de schijnwerpers, maar ze ís er op belangrijke momenten altijd bij. Toen ik thuis vertelde dat ik naar het seminarie zou gaan, probeerde mijn vader het me nog te ontraden.

Moeder had mijn levenskeuze al lang zien aankomen en wachtte geduldig af, met een mengeling van bezorgdheid en fierheid.

Monique Hermans • Op school lokten zijn plannen in die richting vooral negatieve reacties uit.

Eric Pétré • Achteraf beschouwd vind ik dat helemaal niet erg. Priester worden, hoeft niet evident te zijn. Het hielp om dat verlangen te doorworstelen. Bovendien zijn we wat dat betreft echte Truienaars: een beetje eigen-aardig. We houden niet van platgetreden paden en zoeken onze eigen weg.

Moeder en ik hebben maar over één ding soms onenigheid: dat ze zich te veel wegcijfert. Vraag je haar om te kiezen, dan zegt ze altijd: Voor mij is het gelijk. Ik daag haar dan wel eens uit om haar gedacht te zeggen.

Monique Hermans • Ik heb daar geen behoefte aan. Ik ben gauw tevreden.

Eric Pétré • Zie je? Toch zet ze me af en toe aan het denken. Zoals die keer dat ik met mijn motor een ritje ging maken. Ze maande me nog aan voorzichtig te doen. Maar ik zei dat ik toch door niemand gemist zou worden. En wij dan??, klonk het verontwaardigd bij mijn moeder en zus. Het deed me beseffen dat ik de pedalen wat aan het verliezen was. Ook priesters hebben rekening te houden met hun familie.