Priesters en hun moeder ~ Johan Loones: ‘Hier ben ik thuis’

Johan Loones is benoemd in de pastorale eenheden Rumbeke en Ledegem, bij Roeselare. In het middelpunt van zijn werkterrein ligt het huis waar zijn ouders na het overlaten van hun tearoom en patisseriewinkel aan de Sint-Michielskerk, in trokken. In februari 2018 werd het stil in dat huis. Johan had zelf de begrafenis van zijn vader gedaan. Met een zus in het verre Antwerpen, vond hij het logisch om bij zijn moeder te gaan wonen in plaats van in de pastorie enkele km verderop.

Lena Van Biervliet zag hem graag komen: ‘t Is ne lieve.

Lees verder onder de fotocarrousel.

Johan Loones • Het was voor mij de logica zelf om bij moeder te komen wonen. Overdag ben ik niet veel thuis en moeder is zelf ook nog heel actief. Maar het breekt de eenzaamheid toch als je weet dat er nog iemand moet thuiskomen. Als je zelf geen gezin sticht, blijft thuis toch altijd de plek waar je ouders zijn.

Lena(knipoogt) •  Ik ben blij met zijn gezelschap en intussen houd ik wat in de gaten of hij zijn werk goed doet. Waar ik kan, steek ik een handje toe. Ik kan je verzekeren: met een pastoor in huis is het werk nooit gedaan!

Johan • Mijn ouders waren ook vaak bij mij te gast. Zo kwamen ze vroeger geregeld in het weekend naar de pastorie.

Lena • Ik doe al 53 jaar zijn strijk…

Johan • Onenigheid hebben we alleen als ze me naar mijn voeten geeft omdat ik te laat thuis ben. ;)

Lena • Toen we hem destijds aan het seminarie afzetten, hebben we wel geschreid, achteraf in de auto. We durfden nergens heen... Het is toch wel afgeven. Maar we wisten dat hij deed waar hij gelukkig mee was.

Johan • Mijn ouders zijn altijd heel actieve mensen geweest. Doordat de tearoom ook op zondag open was, ging ik vooral met mijn grootouders naar de kerk. Toch hebben mijn ouders een belangrijke rol gespeeld in mijn roeping als priester. Vooral in de manier waarop ze omgingen met klanten. Sommigen deelden al hun verdriet bij een pannenkoek.

Zo tijd durven te verliezen om mensen nabij zijn, dat wilde ik proberen waar te maken als priester.

Voor mij is de essentie: geef mensen een thuis. Ik heb zelf het geluk gehad altijd voldoende mensen tegen te komen die mij een thuisgevoel gaven. Zo was er bij mijn eerste aanstelling als pastoor in Moerkerke een koppel dat op de receptie al zei: Altijd welkom bij ons. Je hebt maar een paar zulke mensen nodig, maar ze zijn onmisbaar.

Als er iets is wat mij in de figuur van Maria inspireert, dan is het dat: ze heeft God zelf een thuis gegeven. En als moeder van alle mensen is zij ook de thuis van velen.