Redactrice Valérie getuigt: wat een zwangerschap onthult over de advent

Amai, wat kan jij al hard schoppen! 

In tegenstelling tot je twijfelende mama en papa weet je duidelijk van meer aanpakken. 

Alleen al daarin zal je ons veel kunnen leren.

***

Een fragment uit mijn dagboek. Hoewel de tijd snel voorbij tikt, probeer ik af en toe toch stil te staan bij het wonder dat voor een tweede keer in mij mag gebeuren. Met een dochtertje van bijna zeven hadden weinigen nog gedacht dat een vierde iemand ons gezin zou vervoegen. Zelf hadden we het wel gehoopt, maar het was moeilijk om het ook nog echt te durven verwachten.

De komende advent wordt dus bijzonder. Ik wacht niet alleen op God, maar ook op ons tweede kindje. De twee zijn voor mij sterk met elkaar verbonden, zo ontdek ik. En daarover deel ik graag met jou. 

Trager, maar bewuster

Ik voel me schuldig omdat ik weer eens in de zetel lig. 

Toch weet ik: ondanks mezelf is er heel veel gaande daar binnenin. 

Je groeit zonder dat ik daar ook maar iets van speciale moeite voor moet doen.

Je bent een wonder.

***

Mijn zwangere lijf kan minder aan. Ik ben veel vlugger moe, zonder me vlugger af. En toch. Soms lijkt het alsof ik veel meer ervaar dan voorheen. Hoe belangrijk het is om op tijd rust te nemen bijvoorbeeld. Hoeveel plastic - ja, ik proef die nu echt - er wel niet zit in veel voorverpakte zaken die we hier thuis eten en drinken. Iets in mij wil het nog volop in groei zijnde leven duidelijk beschermen. Mijn lichaam dwingt mij om te doorvoelen, beleven en proeven waar ik anders aan voorbij ga en wat een goede gezondheid in de weg staat. Er ontvouwt zich een paradox. Alles wat trager verloopt, is geen hindernis. Het opent net deuren voor een bewuster leven. Terwijl het lijkt alsof ik maar wat aan het luieren ben in de zetel, is mijn lichaam achter de schermen superhard aan het werk om een mensje tot leven te laten komen.

Ook de advent nodigt uit om iets in ons tot leven te laten komen. Onze verbondenheid met God en andere mensen staan daarin voorop. Nochtans zie je velen vooral haastig bezig in de weken voor Kerstmis. Op zoek naar kerstcadeaus, de juiste ingrediënten voor het lekkerste kerstmenu of een geschikte outfit. Maar om de advent haar werk te laten doen, is er net vertraging nodig. Als een lichaam dat dwingt om het rustiger aan te doen. Het is een periode om duidelijker te zien waar God wel en niet aan het werk is. In je eigen leven. In de bredere maatschappij. Om te beseffen wat wel en niet goed voor je is. Wat je uitput en wat energiegevend is. Om wat bewuster te worden van de verbinding of het gebrek aan verbinding met de mensen om je heen. Veraf en dichtbij.

Soms is dat vertragen vervelend. Het wijst mij alvast op de beperkingen in mijn leven. Op wat misschien wel wat beter zou kunnen. Als dat té confronterend voelt, ga ik er liefst van al ook aan voorbij. En toch gaat er een onvermoede rijkdom onder schuil als je durft te blijven stilstaan. Het is een kans om meer in te zetten op verbinding en een leven dichter bij God. Door wat meer te bidden bijvoorbeeld. Of door net wat meer buiten jezelf te treden en mensen die er nood aan hebben op te zoeken in plaats van je eigen to-dolijstje af te werken. Een dergelijke onderbreking van je bezigheden zou je de indruk kunnen geven verder weg te geraken van wat je hier en nu te doen staat. Maar eigenlijk brengt het je dichter bij die God die tot leven wil komen in jouw doen en laten. Bij Iemand die je uiteindelijk ook dichter bij jezelf wil brengen.

Van controle naar overgave

Stap voor stap kom ik dichter bij jou. Of ben jij het die mij nadert? 

Misschien zijn we wel allebei op weg. 

Met een duidelijke bestemming. 

***

Mijn zwangerschapsboekje tekent een duidelijk tijdspad uit. Op zoveel weken moet ik hierop letten. In de maand nadien mag ik dat zeker niet vergeten. Het lijkt wel alsof de weg volledig is uitgestippeld en ik hem gewoon moet volgen om bij de bestemming van de geboorte aan te komen. Je zou bijna zenuwachtig worden om niets over te slaan. Het internet doet er nog een schepje bovenop en helpt zwangere vrouwen goed op weg om controlefreaks te worden. Gelukkig kan ik me daar wat van afschermen en voel ik ook een zekere rust in mij. Lang niet alles hangt af van wat ik doe of laat. Ik moet natuurlijk wel mijn best doen om zo gezond mogelijk te leven. Maar veel gebeurt ook zonder enige tussenkomst van mezelf. Er is iemand op weg naar mij en ons. Onstuitbaar. En hij of zij wil ons binnenkort heel graag ontmoeten. 

Zo is het ook met God, denk ik. Als er iemand is die ons graag wil ontmoeten, dan is Hij het wel. De advent heeft ook iets van een tijdspad dat wij volgen met bepaalde liturgische lezingen die ons leiden en aandachtspunten die naar voor worden geschoven. Het is een periode die ons aan het werk zet. Toch mag dat niet verblinden voor het geloof dat er op de eerste plaats iemand voor ons aan het werk is. God is naar ons op weg en zal komen, of we er nu wel of niet heel goed in slagen om echt werk te maken van die voorbereiding op zijn komst. Die gedachte vind ik zelf bijzonder troostend. Het hangt niet allemaal af van mijn eigen inzet. Voor Gods liefde hoef ik uiteindelijk niet te presteren.

Vertrouwen

Dat jij er nu bent, zou mijn vertrouwen meer dan ooit moeten sterken. En voor die weg wil ik zo graag kiezen. 

Toch kan ik het niet helpen nog altijd bang te zijn voor alles wat verkeerd kan lopen.

***

Durven geloven dat er iemand naar je op weg is zonder dat je diegene kan zien, vraagt om veel vertrouwen. Meer dan ooit voel ik mij tot dat vertrouwen gedwongen nu. Het geschenk van nieuw leven is er immers al. Dat zou vertrouwen moeten geven. Toch kan er ook nog zoveel mislopen. Van die gevaren maakt elke echo me sterk bewust. Heeft het buikwandje zich al gesloten? Zitten de aorta-aansluitingen goed? Elk goed-nieuws-moment lijkt wel op een ‘oef’, slechts net ontsnapt aan alle mogelijke dingen die hadden kunnen mislopen. Toch zou ik liefst van al negen maanden lang het grote wonder vieren. En dat kan alleen mits vertrouwen.

Ook in het dagdagelijkse leven staat die openheid voor verwondering niet altijd voorop. Integendeel. Het nieuws boezemt ons de laatste jaren vooral schrik aan, voor oorlog die steeds dichterbij komt, voor klimaatdreigingen die stilaan onomkeerbaar worden. En dan zijn er nog al die dingen die een gelukkig persoonlijk leven kunnen hinderen. Ook tijdens de advent zetten goed en kwaad zich door. Het is geen periode buiten de tijd. Zowel in woelige als gelukkige tijden wil God extra dichtbij komen. Als een uitnodiging om het wonder voorrang te blijven geven te midden van welke realiteit dan ook. Om het vertrouwen te laten overwinnen op de angst.

Onmacht

Je zusje wil graag roze en blauwe cupcakes bakken om de familie te laten raden of je een jongen of meisje bent. 

Ik aarzel. Vestigen we er dan niet te veel - pijnlijke - aandacht op, omdat ik weet hoe graag anderen in onze plaats zouden zijn? 

En tegelijk worstel ik ook met die laatste gedachte: welk gevoel geef ik aan mijn beide kindjes als er niet met volle vreugde over hen gesproken mag worden?

***

In vertrouwen kan je sterk worden teleurgesteld. In onze nabije omgeving is die teleurstelling zelfs voelbaar aanwezig. En daar ben ik zeker niet blind voor. Verschillende miskramen in de familie. Vrienden die zo sterk verlangden naar een kindje, maar niet kregen. Een fundamentele oneerlijkheid in het universum. Soms dreigen er twee kampen te ontstaan tussen hen die het wel en niet gegund werd. Ik wil dat tweespoor overstijgen, maar dat is niet gemakkelijk. Ondanks de grote nabijheid die ik voel, blijf ik degene die goed en gemakkelijk praten heeft vanuit mijn eigen bevoordeelde positie. Het lijkt een hindernis om dicht genoeg bij de pijn te kunnen staan. Onmacht kan me dan overvallen.

Diezelfde onmacht treft me ook zeker tijdens de advent. Traditioneel is het een periode die ons sterker bewust wil maken van de nood aan nabijheid bij mensen die het om welke reden dan ook moeilijk hebben in het leven. Ook dan kan ik me sterk bewust worden van mijn eigen luxepositie. Is dat laatste geen hindernis om écht nabij te zijn aan mensen die een slechter lot troffen? Maar proberen kan je altijd. Als is het door dat lijden mee uit te schreeuwen en zo te delen in de onmacht van het kleine kind dat zo’n dertig jaar later ook zelf zijn onmacht zal uitschreeuwen op het kruis.

Ruimte voor iets nieuws

‘Welkom hier, wie je ook bent’, zo schreef je zusje op een papier vol hartjes op de ochtend nadat we haar het grote nieuws over jou vertelden. 

Haar hart stond dadelijk open voor jou. 

Ook in de speelgoedkast wou ze al vlug enkele vakken leegmaken en we bedachten samen waar jouw parkje zou kunnen staan.

***

Pas vanuit vertrouwen en het aanvaarden van onmacht ontstaat er ruimte voor iets nieuws. Ons leven zal voorgoed veranderen met een tweede kindje erbij. De eerste uiterlijke verschijnselen zijn al zichtbaar. Mijn buik wordt dikker. Sommige kamers krijgen een andere indeling. Babyspulletjes worden terug van zolder gehaald of nieuw gekocht. Maar ook binnenin gebeurt er veel. Hoe zal het zijn om van twee kindjes te mogen houden? Hoe zal het voelen om grote zus te zijn? Hoe zal onze toekomst er samen uitzien? 

Ook de advent schept week na week ruimte voor iets nieuws. Op de adventskrans zie je het licht gaandeweg groeien. Een kerststal in huis kan verbinden met de verschillende figuren die stapsgewijs naar het Jezuskind toe trekken. De bijbellezingen helpen ons op weg om zelf ook een innerlijke weg te gaan. Niet toevallig is het eerste wat de engelen over Jezus’ geboorte aankondigen dat het ‘goed nieuws’ is. Jezus’ komst naar de wereld en zijn aanwezigheid in ieders hart kan op elk moment iets nieuw in gang zetten. Soms dadelijk zichtbaar, soms nog in prille aanzet en eerder in het verborgene aanwezig.

De kunst van het wachten

‘Ik ben zo benieuwd, mama, wanneer mijn broertje of zusje er eindelijk zal zijn. Het is zo spannend. 

Maar ik kan nog wel even wachten. De baby moet eerst nog veilig groeien’.

***

Het negen maanden wachten heeft iets bijzonders. Ergens verlang ik er natuurlijk naar om ons kindje al in de armen te mogen houden. Maar ook deze momenten van verwachting zou ik niet willen missen. Van die eerste periode dat we alleen als gezin nog maar wisten dat er opnieuw iets wonderlijk groots op ons te wachten stond, tot het delen met familie en vrienden. Van een onbepaalde baby tot een meisje of jongen die ook een eigen naam kreeg. Het verborgene vindt tijdens die negen maanden een steeds duidelijker gelaat en het is heel mooi om die verschillende stappen in al hun gelaagdheid te mogen beleven. Waar verlangen groeit, groeit liefde. En zo wordt het wachten zelf een vorm van liefde.

De advent wordt vaak voorgesteld als een wachttijd. Een tijd die nodig is en kansen tot voorbereiding schept. Aftelkalenders zouden kunnen suggereren dat enkel Kerstmis zelf ertoe doet, maar eigenlijk telt elke dag van die kalenders. Het is in die voorbereidingsperiode dat verlangen en nieuwe inzichten gaandeweg kunnen groeien. Wachten is dan niet langer een noodzakelijk kwaad, maar een bron van vreugde die tal van nieuwe ervaringen naar boven kan brengen. Als het Kind dan echt geboren wordt met kerst, kan die vreugde ten volle gevierd worden. Die rijke ervaring wens ik mezelf en jullie allemaal van harte toe in de komende tijd.

Ben je nog op zoek om God op jouw eigen manier te ontmoeten tijdens deze advent?

Verken onze website dan eens voor tal van mogelijkheden.