‘Resurrection’: deze Vlaamse film moet je zien – en voelen

Slow reading, slow cooking – slow is modieus, maar in de film was traag en intens een halve eeuw geleden al het handelsmerk van grote cineasten. Het langspeelfilmdebuut van de Vlaming Kristof Hoornaert (38) doet er aan denken. Resurrection (Verrijzenis) kenmerkt zich door een extreem traag tempo, lange indringende shots en twee uur lang zo goed als geen dialogen of muziek. Dat zorgt ook na die twee uur voor een bijzondere ervaring.

Teruggetrokken in bos

Bijna de hele film speelt zich af in en nabij een bos, waar een oude man teruggetrokken leeft. Hij treft op een dag een gewonde jongeman aan, die niet wil spreken. De kluizenaar biedt de jongen eten en onderdak. Wanneer de politie langskomt, beseft de oude man dat zijn gast een moord op zijn geweten heeft, maar hij verraadt hem niet. Johan Leysen - elke groef in zijn gezicht is een dialoog op zich - speelt de rol van de kluizenaar, Gilles De Schryver is zijn jonge gast.

Resurrection ontvouwt zich als een spirituele parabel over schuld, boete en vergeving die de kijker dwingt te vertragen en te kijken naar een film die soms stil lijkt te staan als muziek van Arvo Pärt. De titel Verrijzenis,  Kaïn en Abel, kruisbeelden, het Onzevader, het Christusoffer – religieuze verwijzingen te over.

Hoornaert: 'De titel is een kleine symbolische verrijzenis van het hoofdpersonage. Natuurlijk wilde ik met deze titel ook verwijzen naar de verrijzenis van Christus.

Ik wou altijd al een film maken over een Christusfiguur in onze moderne wereld.

Een interessant idee om deze twee gegevens te contrasteren met elkaar.'

Zelf is Hoornaert nochtans niet gelovig: 'Ik bid niet, ik ga niet naar de kerk en ik geloof niet in God. Maar het Christendom was een onderdeel van de plek waar ik opgroeide in Vlaanderen, waar mensen naar de kerk gaan, bidden en hun christelijke waarden hebben.'

Deel uitmaken van de ervaring

Het trage ritme van de film is meer dan een stijl, het is ook een uitnodiging en uitdaging voor de kijker. 'Het trage ritme was noodzakelijk om het publiek de kans te geven om zelf te voelen en na te denken bij wat hij ziet. Om de film te kunnen ervaren.

De kijker moet zichzelf een weg doorheen de film denken en voelen.

Hij moet zelf een deel uitmaken van de ervaring. Anders vertel je gewoon een verhaal. Mijn film draait niet om het verstrekken van informatie of een plot. Ik wil het publiek de tijd geven om te kunnen investeren in het moment.

Mijn doel is ook om een catharsis te bereiken in het hoofd en het hart van de  kijker.

Maar dat zal wellicht pas gebeuren bij het laatste shot of nà de film. Dat betekent dat de climax van de film plaatsvindt binnenin de kijker zelf, wanneer de film al voorbij is. De film is niet gedaan wanneer de film eindigt. Dat was vanaf het begin mijn doel.'

Bekijk onderaan deze pagina de trailer van de film.

• ‘Resurrection’ ging vorig jaar in première op Film Fest Gent, is nu te zien op de betaalzender Play More van Telenet en komt binnenkort op dvd uit bij www.contactfilm.nl.