Achter de reproductie van het beeld van kunstenaar Timothy Schmalz, dat ook op het Sint-Pietersplein in Rome staat en vluchtelingen van alle tijden voorstelt, bevindt zich de slaapplek van de actievoerders.. © LW
Scheutist Jan Reynebeau hongerde voor rechtvaardigheid in Gaza. Dag 2: 'Geur van barbecue'
Vandaag het veldbed uit om 8 uur. Ik ben uitgerust na een toch wel wat speciale nacht, waarbij de eerste snurkers hun concert inzetten na tien minuten, en de laatsten net voor ik ontwaakte. Ik weet niet of ikzelf bij die laatsten behoorde. Maar het kan.
Ik verfris me in de toiletruimte van de kerk. Het is de tweede dag van de actie. Geen ontbijt, geen geurende koffie, en nog andere dingen niet. Op een tafel dicht bij de slaapruimte staan thermossen met warm water en koffie. Er is thee en suiker. En gewoon water. Ik neem een tas thee, op doktersadvies. Waarom dat beter is dan koffie ben ik ondertussen vergeten.
Bijbel lezen, verbonden met Scheut
Ik vraag me af waar ‘de anderen’ ondertussen zijn. Ik zie er één scrollen op de smartphone, een ander geconcentreerd met een laptop, allebei mannen. Een derde zit rustig en devoot te mediteren voor het hoogaltaar, een vrouw.
Ik zelf ga naar de stille ruimte van House of Compassion waar doordeweekse bezoekers ofwel wat rust en inkeer komen vinden of gewoon de architecturale mooie kleine ruimte komen bezichtigen. Ik heb het boekje meegenomen met de Bijbellezingen van elke dag en sta stil bij de Tweede Brief van Paulus aan Korintiërs (6, 1-10). Vrij vertaald: 'Wanneer het nodig was heb ik je gehoord. Toen de tijd er was om te handelen heb ik je gedragen.' Het werd in onze gemeenschap van oudere paters en broeders gelezen terwijl ik in de metro zat op weg naar hier. Zij in Zuun, ik hier in de Begijnhofkerk. Ieder heeft zijn eigen verhaal. De Gazanen ook. Tenminste zij die het nog kunnen vertellen.
Ieder heeft zijn eigen verhaal. De Gazanen ook. Tenminste zij die het nog kunnen vertellen.
De dokter komt, zoals gisteren beloofd, kijken hoe het met ons gaat. En het gaat goed. Kort daarop mag de deur van de kerk opengaan en worden bezoekers, toeristen of geïnteresseerden in de Hungerstrike for Palestina verwelkomd.
Lees ook
De geur van barbecue
Het is over de middag. Ik voel dat ik niet gegeten heb, maar honger kan ik het nog niet noemen. Rond de avond, terwijl ik buiten sta te praten, komt een man met een met aluminiumfolie mooi afgedekt dienblad: 'Dit is voor jullie, wij hebben net onze barbecue achter de rug!' De barbecue-overschot is naar een sociaal huis gebracht. Ik heb pijnlijk kunnen genieten van de geur. 'Geniet ervan!', zeggen ze. Zoals journalisten aan topsporters voor een zware wedstrijd. Begrijpe wie begrijpen kan.
Op het programma staan nog een aantal activiteiten: poëzie met muziek, en online contact met mensen die hongeren bij hen thuis. Het programma volg ik maar half. Ik ben moe en heb geen zin om opnieuw dezelfde retoriek te horen over Israël en Palestina. Buiten geniet ik nog van de laatste zonnestralen, samen met iemand die ook moe is. Enkele meters verder genieten mensen van een pintje op het terras, en snuif ik de geur op van het restaurant. Misschien was ik toch beter binnen gebleven?
De deuren gaan dicht om 23 uur. We houden nog een laatste korte evaluatie en kruipen de slaapzak in. Deze keer met oordopjes.