Sonja leefde jaren in armoede maar helpt nu anderen: ‘Ik heb een mooi leven’

Wat heeft jou gemaakt tot de persoon die je vandaag bent?

Rond mijn veertigste, toen er een depressie en hyperventilatie de kop opstak, maakte ik kennis met yoga. Yoga houdingen en ademhalingsoefeningen maakten mij beter. Met het gevolg dat ik mij er meer in ging verdiepen. Ik volgde de Yoga opleiding van 4 jaar, die mij meer inzichten gaf in mijzelf. Daarop ontmoette ik ook mijn lerares, die de ‘Bhagaved Gietaa’ gaf en citeerde: ‘Ik ben maar de pollepel die de soep van de wijsheid uitschept.’ Maar je moet zelf wel je kommetje omhoog houden, om die wijsheid te kunnen ontvangen. Wat ik gretig gedaan heb in de opleiding.

Welk inzicht heb je daarvan onthouden?

‘Dat het er in het leven op aankomt om te ontdekken wie je echt bent. En daarmee bedoel ik dan: je goddelijke kern leren zien of kennen, in jezelf, in anderen en in de hele natuur. In die opleidingen ervaarde ik natuurlijk de nodige hindernissen en confrontaties in mijzelf. Maar stilletjes aan ging het beter. Namelijk vanaf het moment dat ik van ‘willen begrijpen’ naar “zijn” evolueerde, van het hoofd naar het hart.’

Hoe ben je in armoede verzeild geraakt?

‘Als kind heb ik geen armoede gekend. Integendeel, ik had alles wat ik nodig had. Maar in mijn huwelijk liep een en ander mis. Al ons geld zat in de zaak die mijn man had opgebouwd. Ze ging failliet. Ook aan onze relatie kwam een einde. Voor het eerst had ik mijn leven nu zelf in handen, maar nu moest ik ook op de centen letten. Ik had eigenlijk niets meer. Maar er gingen nieuwe deuren open.

Ik vond onderdak in een oud huisje aan een lage huurprijs. De mensen die er woonden lieten de meubelen staan. Ik had halftijds werk. Het huisje had niet veel comfort, een oude mazoutkachel, enkel glas en veel mankementen, zodat de stookkosten hoog waren. Maar ik had niet veel nodig en met mijn twee poezen was ik best gelukkig.’

Hoe lang heeft dat geduurd?

‘Ik stond op de wachtlijst voor een sociale woning. Gelukkig maar want ik heb nog zes jaar moeten wachten eer het zover was. Juist op tijd, want er begon schimmel op de muren te komen. Toen ik negen jaar geleden mijn huidig appartementje betrad, kon mij geluk niet op. Ik ben hier echt met mijn gat in de boter gevallen! Zo mooi en goed geïsoleerd dat het hier is. Onlangs is mijn pensioen een beetje verhoogd en de huurkosten zijn laag, dus ik kan nu wel rondkomen. ’s Ochtends heb ik de zon vooraan op mijn terrasje en ’s avonds achteraan. Aan de voorkant kijk ik uit op een boerderijtje. Soms kunnen we er tomaten en andere gewassen kopen, rechtstreeks van het veld. Heerlijk toch!’

Wat onthoud je uit die periode van armoede?

‘Je leert snel om je inkomsten en uitgaven bij te houden en de tering naar de nering te zetten. Voor het eerst in mijn leven moest ik besparen op basisbehoeften als voeding. Vergeleken bij veel andere mensen in armoede had ik nog geluk: ik was al uit de kleine kinderen en moest me om hen geen zorgen meer maken. Ik heb oneindig veel respect voor gezinnen met kinderen in armoede gekregen.'

‘Voor mij is de armoede ergens ook wel een verrijkende ervaring geweest. Het heeft mijn leven een nieuwe wending gegeven, die ik uiteindelijk vooral positief vind.’

Ik zie een kerstboom en -stalletje naast Krishnabeelden in je huis. Zij leven ook in vrede met elkaar?

‘Natuurlijk, ik maak geen verschil. Zij helpen mij om te focussen op het goddelijke in mezelf. Daar zit mijn basisvertrouwen. Al de rest is tijdelijk en minder belangrijk. Kijk nu naar mijn verhaal: zit daar geen leidraad in? Waar het nog naartoe leidt, weet ik niet, maar ik leef vanuit het vertrouwen dat alles altijd goed komt.’

‘Nu ik wat ouder word, voel ik dat mijn lichaam hier en daar wat mankementen krijgt. Het leuke is: daardoor ik moet leren vertragen. Dat helpt mij om alles bewuster te beleven. En er zijn de nodige hulpmiddelen, die ik na lang twijfelen aangeschaft heb, zoals een rollator en een driewielerfiets. Die is nu mijn vrijheid!’