Vaderdag [column]

Vroeger maakten we van klei spuuglelijke asbakken voor onze vaders, als Vaderdag eraan kwam. Ze waren schots en scheef, in schreeuwerige kleuren geverfd, met veel te grote of te kleine deuken voor de sigaretten die erop moesten kunnen rusten. 

Of we maakten een kartonnen das om aan de muur te hangen. Als we niet uitlegden wat het moest voorstellen, kon geen vader het raden. Onze vaders waren er toch blij mee en het was altijd een zonnige, lichte dag.

Nu roken de meeste vaders niet meer en een das dragen ze nog zelden. De kinderen schilderen vrolijke schilderijtjes, knutselen iets met hun eigen handafdruk of maken een tekening voor op een drinkbeker, met steevast als tekst: ‘Voor de beste papa van de wereld!’

Het maakt niet uit dat het cadeautje lelijk, onpraktisch of onbeholpen is. 

Sterker nog: hoe primitiever, hoe beter. Waar het om gaat is wat ze willen zeggen. Het is de gestolde vorm van ‘ik ben blij dat jij mijn papa bent’.

Wat dat betreft, doen wij het als gelovigen precies zo tegenover ons aller Vader. We bedenken allerlei rituelen, met gewaden en kaarsen en vaste formules. We zingen hooggestemde muziek. We bedenken prachtige gebeden. We bouwden ooit zelfs schitterende kerken. Allemaal met de beste bedoelingen, uit de grond van ons hart. We zijn er stiekem zelfs een beetje trots op. 

We doen het allemaal zoals wij het prachtig vinden. Precies zoals kinderen met hun Vaderdagcadeau.

In de grond is het allemaal even onbeholpen, soms onpraktisch, en vaak niet eens echt mooi. Als je er met enige afstand naar kijkt, kan het behoorlijk oubollig of lachwekkend zijn. Gelukkig is onze God een echte Vader, die blij is met wat zijn kinderen uit de grond van hun hart hebben geknutseld.

Ik denk eraan bij elk Vaderdagcadeautje dat ik zie. 

Hoe liefde ook gezien wordt als je ze heel onbeholpen uit. Het is een troost voor ons allemaal.

Aan alle vaders, in welke vorm en levensfase dan ook, met of zonder kinderen, wens ik een warmhartige Vaderdag!