Als verdriet in de lente valt

Soms valt verdriet in de lente. Als er een aanslag gebeurt, en je slachtoffer bent of nabestaande, of gewoon een angstige inwoner van een verder vredig landje. Als je betrokken bent bij een verkeersongeluk en je geluk opeens op de helling komt te staan. Als er een einde komt aan je relatie. Als je ontslagen wordt op het werk. Als je te horen krijgt dat je een ernstige ziekte onder de leden hebt. Als je niet geslaagd bent voor een examen waar je heel hard voor gewerkt hebt. Als je een miskraam krijgt of als er iets aan de hand is met een van je kinderen. Enzovoort.

Verdriet valt altijd zwaar. Maar het lijkt beter te passen bij gure oostenwind of bij donker, miezerig weer.

Het is een kleine troost als de natuur met je mee lijkt te rouwen.

Wat moet je met je verdriet als de zon het lijkt weg te lachen? Als de vogels vrolijke liedjes fluiten terwijl in jouw hart alleen sombere tonen klinken? Het lijkt alsof er voor jou geen plaats meer is op de wereld.

Misschien moeten we niet vergeten dat er altijd mensen zijn met verdriet in hun hart. Ook als de zon schijnt, ook als de lente niet meer tegen te houden valt, ook als iedereen in vakantiestemming raakt. Voor hen kan het zelfs pijn doen om te glimlachen.

Want diep verdriet verdwijnt niet met de zon.

Het kan jaar na jaar terugkomen in diezelfde vrolijke periode. Daarom zijn er mensen die bang zijn voor de lente.

Met de lente is het zoals met alcohol: Geniet, maar met mate.

Laten we samen zorgen dat mensen met verdriet ook deze lente doorkomen.

Dat hun verdriet er mag zijn, ook in het midden van deze onstuitbare lente.