Verhalen van hoop

Het leven is een strijd. Een strijd om je idealen niet te laten ondersneeuwen, om diepe verbondenheid te blijven voelen met mensen, om te blijven geloven in een hoopvolle toekomst. Soms is het een harde strijd, want onverschilligheid, eigenbelang en hardcore slechtheid maken veel kapot.

Daarom moet je jezelf van tijd tot tijd een dosis goedheid en schoonheid toedienen.

Bijvoorbeeld op een concert met muziek van Arvo Pärt en William Byrd. Met goddelijke klanken en een tekst van Sint Patrick, die je rechtstreeks de hemel invoeren. Ademloos zitten luisteren en genieten in een volle kerk, waar niemand durft te kuchen.

En voelen tot in het binnenste van je hart en je nieren dat schoonheid ons tot God en tot elkaar kan leiden.

Of in een filmvoorstelling van Silence, waar geen enkele vraag uit de weg wordt gegaan en je glashelder ziet dat mensen in elke tijd tot veel goeds en veel kwaads in staat zijn. En tussendoor de woeste schoonheid van het Japanse landschap beleven als een extra personage.

Of je leest de tekst van Mohamed El Bachiri, de man die zijn vrouw verloor in de aanslagen in Brussel. Hij weigert de liefde los te laten en blijft pleiten voor begrip en samenhorigheid. Ook al spat de pijn en het verdriet van elke pagina.

Verdriet en hoop liggen vaak dicht bij elkaar. Wie een groot verdriet heeft, weet hoe belangrijk hoop is.

Net zoals de vrienden van Jezus op weg naar Emmaüs, nadat ze Jezus hadden zien sterven op het kruis. Ze kenden de oude verhalen uit de Bijbel, die spreken van een wereld vol van God. Maar soms heb je iemand nodig die je helpt om dat te zien. Wie geluk heeft, komt zo iemand tegen.