Vluchtelingenhuis in Wilsele mist bezieler pater Dirk, maar blijft trouw aan opdracht

In het Vluchtelingenhuis verblijven vandaag acht bewoners, onder wie twee kinderen van 2,5 en 4. Ze komen uit Kameroen, Congo, Nigeria, Angola en Palestina, en vinden in Wilsele een tijdelijk onderkomen. Het is voor hen een eerste veilige halte op weg naar een beter en menswaardiger bestaan. De meesten wachten er hun verdere procedure af en komen er tot rust. Overdag werken ze aan hun integratie en volgen ze Nederlandse les. De kinderen gaan naar een kleuterschool in de buurt.

Als inwonende priester was pater Dirk een enorme steun voor de bewoners, een grootvader voor de kinderen en de centrale figuur voor de vele vrijwilligers. ‘Hij was altijd aanwezig op zijn typische kalme wijze, zonder ophef en altijd bereikbaar voor goede raad’, vertelt Katleen van Impe, voorzitter van Recht op Migratie, de organisatie die meer dan tien jaar geleden het Vluchtelingenhuis oprichtte en in 2018 nog de Damiaanprijs won.

‘Sinds Dirks overlijden is er veel veranderd’, zegt vrijwilliger Mark Behets. ‘We moesten opnieuw zoeken naar vaste grond, want het was hier altijd een komen en gaan van bewoners, vrienden en vrijwilligers. Plots was er die ongewone stilte, dat gevoel van leegte.’

De vreugde die Dirk uitstraalde en de vruchtbaarheid van zijn daden gaven zonder meer zin om het voorbeeld van zijn christelijk leven te volgen en opnieuw een ruggengraat te geven aan de organisatie. ‘We moesten ons klaarmaken voor een volgend hoofdstuk’, vertelt Katleen. ‘We vonden het daarom belangrijk om zo snel mogelijk een vaste inwoner te hebben in huis. Die vonden we in de persoon van Jeanne. Zij verbleef hier ooit als vluchteling en verhuisde vervolgens naar Bierbeek. Ze is goed geïntegreerd en betrekt sinds enkele maanden de kamer van Dirk. Zij heeft hier haar plek gevonden tussen de bewoners en brengt op rustige wijze orde en huiselijkheid in onze kleine gemeenschap.’

‘We maakten ook nieuwe afspraken met onze vrijwilligers over de lopende zaken’, zegt Mark. ‘We proberen daarbij zoveel mogelijk Dirks geest te bewaren en ons te concentreren op de mensen die nergens terechtkunnen. Zij hebben immers geen inkomen, zijn afgewezen tijdens de eerste procedure en gaan in beroep. De giften blijven gelukkig binnenkomen, maar we moeten financieel toch goed waken over alles, zonder de essentie van het huis te verliezen. We weten ook dat Dirk veel meer deed. Hij was haast buddy van iedereen en spendeerde heel zijn inkomen als priester aan hun ondersteuning. Dat kunnen wij niet. Wij bieden hulp en werken samen met de bewoners aan vooruitgang en perspectief. Daarnaast begeleiden we hen ook juridisch om de verblijfsvergunning in orde te brengen.’

Wonen

En dan is er uiteraard de woonproblematiek. Zoals overal, een moeilijke hindernis. ‘Zeker voor wie pas een verblijfsvergunning heeft’, vertelt Mark. ‘Onze vrijwilligers gaan mee naar de immokantoren en de huiseigenaars om hen te overtuigen om toch te verhuren. We doen dat met geloofsbrieven, stellen ons borg of willen het als vzw zelf huren, op voorwaarde dat we het mogen onderverhuren. Jammer genoeg dringt ons aanbod nog altijd niet goed door. Verhuurders die wel interesse hebben, mogen ons altijd contacteren.’

‘We zijn daarvoor nog altijd op zoek naar vrijwilligers’, geeft Katleen nog mee. ‘Maar ook voor klusjes in het Vluchtelingenhuis. Voorts zijn we ook op zoek naar ‘buddy’s’, persoonlijke begeleiders die onder meer kunnen helpen met de administratie. Dankzij onze vrijwilligers putten vluchtelingen opnieuw moed om werk te maken van hun toekomst.’

Info: rechtopmigratie@gmail.com