Ook in Italië krijgt de Kerk te maken met het fenomeen dat het vormsel vaker een afscheid is dan het begin van een volwassen christelijk leven. Paus Leo XIV riep de vormelingen van het aartsbisdom Genova, op bezoek in Rome op 16 mei, niet voor niets op tot la perseveranza!, volharding in het geloof. Het is een van de vruchten van de Heilige Geest, die nota bene centraal staat in het vormsel. ‘Het geloof beleef je niet alleen, maar samen’, zo moedigde hij hen aan. ‘Neem deel aan de vele activiteiten in je parochie!’ De jongeren juichten, zo’n ontmoeting maakt toch altijd indruk. Zullen de woorden ook blijven hangen?
Bij enkelen ongetwijfeld wel. Zelf denk ik nu aan de 14-jarige Jérôme, die aan een dergelijke oproep van de pastoor blijft gehoor geven en rekent op zijn grootouders om hem ‘s zondags op te halen voor de mis. Het is altijd een vreugde om hem te zien zitten naast zijn oma en opa, die almaar kleiner worden naast de uit de kluiten wassende tiener. Ik denk ook terug aan het verhaal van kapucijn Kenny Brack, die in zijn toenmalige parochie in de Westhoek een vormeling had die vroeg wat hij kon doen, zo na het vormsel. ‘Als je moeder het ziet zitten, kun je volgend jaar misschien samen met haar catechese geven?’, had Kenny voorgesteld. Zo gezegd, zo gedaan. In de Westhoek (en later ook in Antwerpen) groeide een mooie groep jonge gelovigen in de geest van Franciscus van Assisi onder de naam YouFra België.
De vraag is dus niet of twaalfjarigen vandaag nog wel geraakt kunnen worden door het evangelie en frisse catechese – Jezus blijft eeuwig jong! – maar wel wat we de gastjes aanbieden (voor en) na het vormsel.
De vraag is dus niet of twaalfjarigen vandaag nog wel geraakt kunnen worden door het evangelie en frisse catechese – Jezus blijft eeuwig jong! – maar wel wat we de gastjes aanbieden (voor en) na het vormsel. Welke zijn die ‘vele activiteiten’ in onze parochie? Waar kunnen de jongens en meisjes leeftijdsgenoten vinden om te groeien in geloof? En waar vinden ze ouderen die hen daarin voorgaan en van harte uitnodigen? Er zijn wel degelijk plekken waar ze dat allemaal kunnen vinden, denk bijvoorbeeld aan Kamino, maar wijzen we voldoende de weg daar naartoe? Het zal zeker niet altijd in de eigen parochie of kerkplek zijn en dat moeten we durven erkennen. Tegenover de vruchten van de Geest staat immers zelfzucht. Lees er Galaten 5 maar even op na. Of durven we opnieuw de netten uitwerpen en vinden we daarvoor nieuwe krachten? Niets is onmogelijk voor God.
Innerlijke vrijheid is overigens het belangrijkste wat Paulus in de Galatenbrief wil meegeven. Er is geen ‘moeten’ in het christelijke geloof. Dat leidt enkel tot verzuring, staat er letterlijk! De liefde van Jezus beleven, is genoeg. En het is tegelijk al heel wat. Veel mensen beleven hun geloof vandaag niet samen maar wel degelijk alleen, ontgoocheld na bepaalde ervaringen of onbewust van wat de christelijke gemeenschap te bieden heeft als je even op zoek gaat. Maar de geestelijke woestijn rondom hen wordt almaar dorder. En dan zou onze broederlijkheid, onderling en naar buiten toe, des te meer mogen stralen.
