De Vraagbaak: hoe geef je het geloof door? [podcast]

▷ Naar de podcast op Spotify
▷ Naar de podcast op Google Podcast

Wil je de uitzending downloaden en elders beluisteren? Klik dan bovenaan op "share" en vervolgens op het downloadpijltje (pijltje naar beneden).

Beluister ook onze andere podcasts in de reeks De Vraagbaak.

Ouders worstelen…

Eén van de panelleden wordt wel eens uitgenodigd om het over geloofsopvoeding te hebben met ouders van kinderen die catechese volgen. Veel ouders weten niet goed hoe dit aan te pakken, hoe ze geloof kunnen verwoorden en Bijbelse teksten uitleggen.

“Ze zeggen dan iets over hun eigen worstelen daarmee, maar toch vinden ze het belangrijk.” (Kristl Van Cleemput)

Het ander pannellid stelt als vader zelf vast dat geloof doorgeven bij zijn kinderen allesbehalve vanzelfsprekend is.

“Mee naar de eucharistie gaan is een dooddoener.” (Hans Geybels)

… en toch wordt geloof doorgegeven.

Toch proberen heel wat ouders christelijke waarden mee te geven, ook als ze merken dat hun kinderen niet naar de kerk willen gaan. Zo kan je een kruisje geven aan jouw kinderen voor het slapengaan. Als die kinderen intussen groot zijn, kan dat kruisje iets wederkerigs geworden zijn. Kinderen kunnen het gebruik later zelfs meenemen naar hun werk. In die zin moeten we niet panikeren: geloof wordt soms op heel verrassende manieren doorgegeven.

Voorleven en duiden

Het gaat echter niet enkel om voorleven, hoewel dit mogelijk wel het belangrijkste is.

“De jongere generatie heeft lak aan hypocrisie… en wij ook.” (Hans)

Als christenen moeten we tegelijk durven duiden vanuit welke inspiratie we bepaalde daden stellen. Organisaties die enkel pleiten voor het behoud van waarden maar tegelijk ‘de C of K’ uit hun naam willen schrappen, lopen een doodlopend straatje in. Er is ook liefde nodig, voor Jezus en zijn verhaal.

Hoe je geloof dan kan duiden, hangt af van de situatie. Zo kan je het kruisje dat je aan jouw kleinkinderen geeft, met enkele heel eenvoudige woorden uitleggen. Catechese is veranderd: het gaat niet meer om een afgelijnd boek, catechisten en ouders moeten steeds op zoek naar Bijbelverhalen en woorden die ze op een bepaalde situatie kunnen betrekken.

Een concreet voorbeeld

Een panellid illustreert hoe gelovige woorden en daden kunnen samengaan. Toen in haar klas een conflict ontstond tussen verschillende meisjes en de wrijving maar niet opgelost geraakte, koos ze een gebed dat te maken had met het omgaan met ruzie. Nadat er dan toch verzoening had plaatsgevonden, bleek één van de meisjes aan haar moeder gezegd te hebben:

“Ik wist dat het ging in orde komen, want de juffrouw heeft ervoor gebeden.”

Op weg zetten en loslaten

Vandaag komen heel wat mensen niet meer spontaan in contact met geloof of gelovige mensen. Maar dan nog kunnen veel mensen christenen (h)erkennen aan hun kruisje of van de catechese, en weten wat voor werk ze doen. Dat is drempelverlagend, maar we moeten van daaruit mensen ook verder op weg zetten. Tegelijk moeten we er ook vrede mee nemen dat geloof doorgeven (op het eerste zicht) vaak niet lukt. De parabel van de zaaier kan daarbij inspireren, vooral dat de zaaier na het zaaien niet meer omkijkt. Gelovig zijn is iets tussen God en een mens; wij kunnen helpen en voorleven, maar mogen voor de rest vrede nemen met het resultaat.