‘Wandelen verlicht pijn’

Met de vereniging Effen Weg stimuleert Mattias Furniere pijnpatiënten om te wandelen. Ook hij put er kracht uit

Als vader van twee kleine kinderen had Mattias Furniere (34) net een huis gekocht toen hij op zijn 24ste een hernia kreeg. Tegen het advies van zijn arts in bleef hij werken, tot hij niet meer kon. Ook daarna bleef de Deerlijkenaar niet bij de pakken neerzitten. Vanuit de ervaring dat wandelen helend werkt, lanceerde hij een blog en een vereniging om andere pijnpatiënten in beweging te krijgen en zo hun leven een nieuwe zin te geven.
– Wandelen bleek uw redding. Hoe komt dat?
Na een tweede operatie adviseerde mijn arts me te bewegen zonder mijn rug te belasten. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, maar ik had geen keuze. Thuis had ik niets omhanden en raakte ik gefrustreerd om wat ik allemaal niet kon. Aanvankelijk stelde het wandelen niet veel voor. Ik raakte amper honderd meter ver en wandelde puur op wilskracht. Toch bleef ik volhouden en telkens kon ik langere afstanden aan. Het Heuvelland werd mijn favoriete trainingsgebied. Langzaam bouwde ik op tot twintig kilometer om mijn uiteindelijke doel, een tweedaagse in de Ardennen, tot een goed einde brengen. In openlucht zijn deed deugd en door de afleiding werd ik minder met de pijn geconfronteerd. Ook mijn band met de natuur, die ik als kind al had, werd opnieuw sterker. Telkens kwam ik met meer moed thuis.
– Besloot u daarom uw ervaringen te delen?
Op aanraden van mijn omgeving lanceerde ik de blog Mattie Meets Nature. Daarop laat ik foto’s van mijn tochten zien en deel ik mijn wandelavonturen, in combinatie met mijn pijnervaringen. Tot mijn verbazing ontving ik veel positieve reacties. Heel wat mensen met chronische pijn durven niet in hun eentje op expeditie of kunnen niet terecht bij een reguliere wandelclub wegens de lange afstanden. Toch wil ik hen stimuleren de natuur in te trekken en op hun maat te bewegen. Bij velen leeft nog altijd het idee dat je met chronische pijn moet rusten. Wanneer de pijn acuut of te hevig is, moet dat inderdaad, maar bij veel vormen van chronische pijn werkt bewegen minstens even verlichtend.
– In welke mate haalt wandelen u ook uit een sociaal isolement?<[node:field_streamers:0] br>Aanvankelijk kon ik na de operatie rekenen op heel wat begrip vanwege mijn omgeving. Na een tijdje echter wordt verwacht dat je de draad weer opneemt en haken vrienden af door de drukte van hun eigen leven. Zo raakt je sociale leven in het slop, want het plezier van er even tussenuit te zijn weegt niet op tegen de last die je erna ondervindt. Ook thuis stond alles in het teken van mijn rug. Even helpen in het huishouden of met de kinderen te spelen, moest ik na afloop bekopen. Je zou voor minder depressief worden. Daarom is wandelen in een natuurgebied zo heilzaam. Je raakt er makkelijker aan de praat en ook al is dat met een wildvreemde, herkenning ervaren kan opluchten.
– Het bleef niet bij een blog?
Dat klopt. Na een interview met Stef Dehantschutter van de Vlaamse Pijnliga groeide het idee meer te doen met mijn wandelroutes en verslagen. Zo ontstond Effen Weg, een vereniging die naast begeleide wandelingen routes aanbiedt die mensen op eigen tempo kunnen afwerken. Voordeel van de begeleide wandelingen is dat je lotgenoten ontmoet. Onder hen zijn er almaar meer jeugdige mensen die, net als ik, een gezin hebben en van hun leven nog iets willen maken.
– Desondanks bent u nooit zonder pijn. Hoe gaat het vandaag met u?
Niet denderend. Door een medische fout herstel ik inmiddels van een vijfde en zesde ingreep. Even kon ik het wandelen opnieuw opbouwen tot vijf kilometer, maar al vlug kwam de man met de hamer. Dagelijks probeer ik voldoende te bewegen, ook al is dat slechts een kilometer. Buiten zijn blijft zalig en wandelen stimuleert hoe dan ook de doorbloeding in de spieren, wat een natuurlijk pijnstillend effect heeft. Ik bevind me momenteel in het traject voor neurostimulatie, mijn grote hoop op weer een min of meer ‘normaal’ leven. Werken zit er wellicht niet meer in, maar ik zou al blij zijn mocht ik, na anderhalf jaar hoofdzakelijk in een ziekbed, opnieuw kunnen gaan stappen en mijn sociaal leven kunnen opbouwen. En als ik via Effen Weg mijn steentje kan bijdragen aan de samenleving en mensen op een gezonde manier gelukkiger kan maken, is dat meegenomen.

Meer info via info@effenweg.be, op www.effenweg.be of via de blog https://mattiemeetsnature. wordpress.com. De vereniging zoekt extra begeleiders alsook mensen uit de regio Kortrijk die willen helpen bij de administratie en de overstap naar een vzw.