‘Alles toch ok?’, pols ik. Op het nieuws hoor ik dat Israël opnieuw militaire en infrastructurele doelwitten in Syrië bombardeerde, niet ver van de stad Homs. ‘Ja hoor, het was vlakbij het dorp waar ik van kom, maar het leven gaat - zoals altijd - gewoon door!’, komt er al snel een bericht terug.
Als we later wat bijpraten, vraagt ze zich af of haar gelaten houding eigenlijk wel gezond is. Van de sporadische bombardementen in Syrië kijkt niemand nog op. Toch laat de impact van de oorlog in Gaza en het escalerende geweld in Libanon bij momenten ook de Syrische samenleving daveren. ‘Altijd opnieuw breekt er oorlog uit in de regio. We zitten hier echt gevangen en kunnen het alleen maar ondergaan’’, zegt ze lachend.
Intussen wordt het wapengeweld in Libanon alleen maar intenser. Een bevriende Libanese zuster maakt zich zichtbaar zorgen om de toekomst van haar dorp en land. ‘We moeten blijven zaaien en werken aan vrede en harmonieus samenleven’, vertelt ze aan de telefoon, ‘dat is het enige wat nog de moeite waard voelt om te doen.’ Tussen al haar diepe bezorgdheden door groeit altijd weer een onverwoestbaar kiempje van hoop.
Zou het nog kunnen in het Midden-Oosten, vraag ik me soms af, een wapenstilstand die tot duurzame vrede leidt?
Vredesakkoorden die maken dat er ruimte is voor élk volk, voor élke mens om een waardig leven te leiden? De hoop verliezen is geen optie. De moed en veerkracht van mijn vrienden elke dag opnieuw doen me beseffen dat we moeten blijven bidden, blijven hopen, ons blijven inzetten voor elkaar … alleen al uit medemenselijkheid. En opdat we zelf niet bezwijken aan de machten van het kwaad.
Mocht er hier in onze contreien een bom vallen zou er wél een schokgolf door ons land gaan.
Mocht er hier in onze contreien een bom vallen zou er wél een schokgolf door ons land gaan. Daar kan ik me alleen maar gelukkig om prijzen. Het betekent dat men er hier ooit voor koos de wapens te doen zwijgen om terug een geweldloze weg te zoeken met elkaar. Hoe onmogelijk dat soms ook lijkt… Toch moeten we met elkaar verder. Want, om het met de woorden van de Italiaanse Jezuïet Paolo Dall’Oglio te zeggen: ‘Vrede sticht je met de vijand.’
