Onlangs las ik ergens: ‘God is mens geworden. Nu wij nog.’ Een uitspraak die in mijn keel bleef steken. Wat moeten we toch met Kerstmis? Het blijft een feest van hoop en verlangen, soms tegen beter weten in.
Als christen heb ik regelmatig het gevoel dat ik er wat achter aan hobbel. Ik weet ongeveer hoe het zou moeten, leven vanuit liefde en rechtvaardigheid, maar de praktijk is andere koek. De lat wordt voor ons ook meteen wel heel hoog gelegd: wees volmaakt zoals uw hemelse Vader volmaakt is. Toe maar, begin er maar aan. Een beetje minder kon niet, zeker?
Net als de ster blijf ik even stilstaan. Want een mens wordt moe van al dat rennen.
Ik voel me daarom vaak als het kleine zusje dat door haar grote broer aan de hand wordt meegetrokken. Die grote broer is Jezus, voor alle duidelijkheid. Hij loopt met grote passen op de rechte weg naar zijn Vader. Ik klem zijn pink vast. Mijn kleine beentjes kunnen amper volgen. Ik doe mijn best om zijn tempo bij te houden. Daarvoor moet ik af en toe een stukje rennen. Soms doet mijn arm pijn van de kracht waarmee hij voortsnelt en mij verder trekt. Maar ik laat niet los, want ik wil erbij horen.
Met Kerstmis mag ik even gewoon in de stal zitten. Een beetje verstopt tussen de herdersvrouwen en de kamelen van de wijzen. Net als de ster blijf ik even stilstaan. Want een mens wordt moe van al dat rennen. Ik kijk naar het kind en droom. Ik ga eerlijk proberen mens te worden, elke dag. Maria geeft me een warme glimlach. Zo begint vrede.
