Week van de Vrijwilliger: hoe ook deze zes het verschil maken

Vandaag eindigt de Week van de Vrijwilliger: maak kennis met zes vrijwilligers, en hoe ze hun steentje bijdragen aan een warmere samenleving.

Rosane Janssens met André en Tarcilla: ‘Gedeelde vreugde is dubbele vreugde.’ © Frank Bahnmüller

Rosane uit Onkerzele brengt communie aan huis

Rosane Janssens (76): ‘De communie aan huis brengen, maakt dat parochianen die niet of moeilijk in de kerk geraken toch kunnen delen in de eucharistie en zo verbonden blijven met de geloofsgemeenschap en met God, in woord én in brood.

Ik merk dat het iets doet met mensen.

Dat geeft ook mij voldoening en motiveert me om het te blijven doen. Zolang ik het kan. Gedeelde vreugde is dubbele vreugde.’

André Cooreman en Tarcilla Vergalle (tachtigers): ‘Op belangrijke momenten in het kerkelijke jaar ontvangen we graag de communie. Dat er iemand aan huis komt, is voor ons een meerwaarde. Ook samen bidden is zinvol. We zien altijd uit naar Rosanes komst.’ (LA)

Serap houdt de vinger aan de pols bij Annelies: ‘Het is ook een stap vooruit in mijn eigen kankerverwerking.’ © Frank Bahnmüller

Serap uit Houthalen-Helchteren staat zieke Annelies bij

Serap (36): ‘Als ervaringsdeskundige ben ik vrijwilliger bij Kom op Tegen Kanker en ga ik langs bij jongvolwassen lotgenoten die nog in behandeling zijn of er net uitkomen.

Ik probeer voor hen een wegwijzer te zijn in een wereld waarin ze vaak verloren lopen.

Het is een manier om anderen te helpen, maar tegelijkertijd is het een stap vooruit in mijn eigen
kankerverwerking.’

Annelies (35): ‘De gesprekken met Serap bieden me troost en geven me moed. Ik krijg erkenning en ik vind bij haar een luisterend oor. De connectie met andere kankerpatiënten is veel intenser. Op bepaalde vlakken begrijp je elkaar gewoon beter.’ (TD)

Liudmyla: ‘Ik bezoek gezinnen in de Woonterp en begeleid hen.’ © Frank Bahnmüller

Liudmyla uit Deurne helpt gezinnen op de vlucht

Liudmyla Pavlyk (40): ‘Ik ben Oekraïens en psycholoog van opleiding. Als vrijwilligster bezoek ik gezinnen in de Woonterp, een project van het Protestants Sociaal Centrum voor mensen in armoede en op de vlucht. Hier zijn negen sociale appartementen waar vluchtelingengezinnen worden gehuisvest en begeleid met onze hulp.’

Marharyta Zhukotanska (36) en kinderen Sacha en Vika: ‘We wonen hier een paar maanden en kenden niemand.

Met Liudmyla praten we over allerlei problemen die we als nieuwkomers meemaken.

Vrijwilligers maken een groot verschil voor mensen zoals wij die vaak in stress leven door de omstandigheden.’(EDS)

Maarten met Celine: ‘Het is mooi als je kinderen ziet evolueren.’ © Frank Bahnmüller

Maarten uit Edegem begeleidt G-gymnaste Celine

Maarten De Winter (27): ‘Ik engageer me al enkele jaren in het bestuur van STB Gymnastics in Berchem. Door een tekort aan trainers voor de G-Gym (gymnasten met een beperking) sprong ik in. Fantastisch om te doen. Het is mooi als je kinderen ziet evolueren.’

Celine Raemaekers (23): Ik voel me hier goed in mijn vel. Ik kon hier echt groeien als gymnaste. Zelfs tijdens de coronapandemie begeleidde trainer Maarten ons, online dan. Vorig jaar behaalde ik op de toestellen vijf gouden medailles op de Wereldspelen van de Special Olympics in Berlijn. Ik ben zo dankbaar voor de kansen die ik hier kreeg, dat ik hetzelfde wil doen voor andere kinderen met een beperking.’ (IVH)

Herman Vercammen (80) zorgt ervoor dat de jeugdspelers van FC Bevel kunnen voetballen.

Herman uit Bevel helpt Riess, Vinz en Connor voetballen

Herman Vercammen (80): ‘Ik begon bij FC Bevel te voetballen toen ik tien jaar was en kwam al op jonge leeftijd in het bestuur terecht. Er was een tijd dat ik hier als eerste was en als laatste alles afsloot. Officieel ben ik vandaag nog steeds materiaalmeester. Daarnet heb ik het terrein nog gewalst. Eigenlijk vind ik dit geen vrijwilligerswerk, maar eerder een hobby. Vrijwilligers dat zijn mensen die bijvoorbeeld in het ziekenhuis mensen begeleiden.’

Riess Breugelmans, Connor Tuffin en Vinz Van Tendeloo (12): ‘Zonder Herman, of Herre zoals we hem noemen, zouden we niet kunnen voetballen. Het veld zou niet bespeelbaar zijn en onze truitjes en de kleedkamers zouden vuil zijn.’ (FC)

Mieke Bloemen-Vandormael (71) zet zich al veertig jaar in voor haar parochie.

Mieke brengt elke week goed nieuws in Kerk & Leven

Mieke Bloemen-Vandormael (71): ‘Onder het motto Steek niet je middelvinger maar je duim op probeer ik de samenleving te verzoeten, tegen de verzuring in. Op allerlei manieren heb ik me de afgelopen veertig jaar ingezet voor onze parochie in Hasselt-Noord. Zo leid ik de redactieraad van de lokale bladzijden van Kerk & Leven. Het is altijd fijn als we bijeenkomen om de inhoud te plannen en taken te verdelen. Dit engagement maakt dat ik heel bewust bezig ben met mijn geloof en de samenhang in de parochie. Daar haal ik veel vreugde uit. Op interview gaan is tegenwoordig wat minder vanzelfsprekend door mijn rolstoel, maar typen kan ik gelukkig nog wel! Ik hou vast aan het positieve.’ (LW)