Het weertje van ons heertje

Op de school waar ik vroeger lesgaf, liep een zustertje rond dat ons vermaande als we mopperden op het slechte weer met de dooddoener: ‘Het is het weertje van ons heertje!’

Ik had daar toen al serieuze twijfels over. 

Volgens mij vind je God veel sneller terug in een stralend zonnetje met een lichte bries dan in grijs miezerweer of aanhoudende regenvlagen. 

Maar ik kan me natuurlijk heel goed vergissen. Misschien is God verzot op een stevige herfststorm en kan hij zich helemaal uitleven in het opjagen van de golven op het strand. Misschien is hij in zijn nopjes met dichte mist die de schelle geluiden dempt en waar zijn schepselen onhandig doorheen moeten stuntelen. Of geniet hij van een reeks zomerhete dagen waarin een stuk aarde goed doorbakken wordt.

Het blijft altijd gissen en missen als je over God spreekt in mensentermen. Maar wat kunnen we anders?

Misschien houdt God van alle soorten weer. Net zoals hij van alle soorten mensen houdt.

Misschien moeten wij ook proberen van elk weer te houden, net zoals we in elke mens een stukje God kunnen ontdekken. 

Zoals er geen echte ‘onmensen’ zijn, is er dan ook geen hondenweer.

Iets om stap voor stap aan te beginnen. Eerst alvast genieten van een gezonde portie heerlijk zomerweer.