Wijding Luc Terlinden: ‘Viering gaat niet alleen over mezelf’

Wat heeft u sinds 22 juni, dag van uw benoeming, gedaan?

Luc Terlinden: ‘Het is allemaal heel snel gegaan. De benoeming, de trip naar Rome om het pallium in ontvangst te nemen, een aantal contacten ... Gelukkig had ik in juli een paar dagen vakantie in Bretagne met familie. Bij mijn terugkeer naar België voor het Te Deum op 21 juli bracht ik voor de laatste keer een bezoek aan de scoutskampen. Niet zonder emotie, want al 47 jaar geleden maakte ik mijn eerste kamp als welpje mee. De maand augustus stond in het teken van de meer directe voorbereidingen voor de wijding, maar ook van het begin van het nieuwe pastorale jaar. Tevens waren er de eerste dossiers die me te wachten staan, te beginnen met het vinden van een opvolger als vicaris-generaal van het aartsbisdom.

Ik neem ook de tijd om met anderen te overleggen, om de nieuwe realiteit die voor me ligt te leren kennen en om enkele dossiers af te ronden.

En ik assisteer nog onze apostolisch administrator kardinaal Jozef De Kesel. Gelukkig kon ik ook op retraite gaan in een abdij om me innerlijk voor te bereiden op de wijding.’

Voelt u zich al aartsbisschop?

‘Niet echt, want ik ben pas aartsbisschop als ik gewijd ben. De benoeming maakt je nog geen bisschop. Dat doet de wijding, en dat is belangrijk omdat we dan, zoals bij alle sacramenten, erkennen dat God hier aan het werk is. De handoplegging en het wijdingsgebed zijn in dit opzicht betekenisvol. De kern van het gebed is een verzoek om de Geest over de nieuw gewijde te laten komen. Hieruit begrijpen we dat het ambt van de bisschop, net als dat van priesters en diakens, het werk is van de Heilige Geest. En daarom is een papier of een benoeming niet voldoende om bisschop te worden. We hebben het gebed van de Kerk en de viering van het sacrament nodig.

Ik zie hierin een uitnodiging tot grote nederigheid.

Want als het in de eerste plaats de Geest is die aan het werk is, dan ben ik als een werktuig ten dienste van Hem en ten dienste van de Kerk. We moeten proberen trouw te blijven aan het werk van de Geest, en dat betekent luisteren naar anderen en naar het Woord van God. Bovendien: ook al ben ik benoemd tot aartsbisschop, ik blijf mezelf. Mijn leven, in de kleinste dagelijkse dingen, verandert niet. Als mijn hond Oscar om eten of een wandeling vraagt, herinnert hij me daaraan en zet hij me terug met beide voeten op de grond, mocht dat nodig zijn.’

Heeft u specifieke wensen voor de viering? Verwachtingen?

‘Ik hoop dat we een prachtig moment van gemeenschap zullen kunnen beleven. Want deze viering gaat over meer dan alleen mezelf. Ze gaat ook de Kerk aan, en het bisdom dat mij is toevertrouwd. Het is ook een op weg zenden van onze hele Kerk om met vreugde het Evangelie te verkondigen.’

Vanaf maandag 4 september bent u “helemaal” aartsbisschop. Weet u al wat uw eerste beslissingen en prioriteiten zullen zijn?

‘Allereerst wil ik collegiaal en in een geest van synodaliteit werken, luisterend naar de Geest en naar elkaar.

Ik moet dus aan de verleiding weerstaan om te snel of alleen te willen handelen.

Daarom moeten we tijd nemen. Ik wil die ook graag doorbrengen met mijn collega-bisschoppen, de leden van de verschillende teams en raden van het bisdom en zijn vicariaten, de gelovigen en zovele anderen. Zoals ik al aanstipte, ga ik wel al een nieuwe vicaris-generaal benoemen. Een van de eerste dossiers die op tafel liggen, is het voorbereiden van de opvolging van Jean-Luc Hudsyn, hulpbisschop belast met het vicariaat Waals-Brabant, die de pensioengerechtigde leeftijd ruimschoots voorbij is. Ik hoop ook zo snel mogelijk parochies en pastorale eenheden van het bisdom te kunnen bezoeken, niet noodzakelijk naar aanleiding van een grote gebeurtenis, maar gewoon om samen een zondagse eucharistie te vieren en na de mis de tijd te nemen om elkaar te ontmoeten.’

• Lees hier hoe je op zondag 3 september kan meevieren, ter plaatse of thuis.