Wind, vuur en vrede — Pinksterboodschap van bisschop Lode Van Hecke

De leerlingen waren niet alleen fysiek bij elkaar. Ze waren ook één van geest. Lucas spreekt niet eens van angst en schrik. In deze context van een gedeelde plaats en gedeelde gevoelens stormt de Geest binnen. Het gebeurt ‘plotseling’ en van bovenuit (uit de hemel), als een hevige windvlaag. Het verbazingwekkende is dat het fenomeen zich binnen in het huis afspeelt. De eensgezindheid die er al was tussen de leerlingen werd getransformeerd door iets nieuws, ongekend, onverwacht. Iets geweldigs. Hun eenheid wordt zo vernieuwd en verstevigd. Ze worden de wereld ingeduwd om getuigenis af te leggen. 

Er is een tweede beeld dat het eerste aanvult, het vuur. ‘Zij zagen een soort vuur verschijnen, dat zich in tongen verdeelde en op elk van hen rustte.’ Vuur combineert licht en warmte. Vuur is energie. Het kan soms verslinden. Hier echter wordt dit vuur, in plaats van alle leerlingen in een vlammenzee te verteren, gedeeld en rust het op ieder van hen. Ieder ontvangt zijn deel. Voortaan zal ieder zijn eigen gave van de Geest, zijn charisma, beleven.

Ik lees in die twee beelden zowel eenheid (wind) als verscheidenheid (vuur). Een synodaal thema bij uitstek. In de huidige samenleving verkiezen veel christenen de wind aan banden te leggen en het vuur te doven. Ze zwijgen en verstoppen zich. Christen zijn? Ja, maar privé! Je kunt je maar beter niet belachelijk maken omwille van je geloof, noch beschuldigd worden van alle kwalen van de samenleving. Dankzij de Geest zullen de leerlingen een ander soort eensgezindheid ervaren, niet in angst, maar in begeestering: in echte Geest-drift!

Boodschap van vrede

De heilige Geest is de geest van Jezus. En Jezus stuurt zijn leerlingen uit met een boodschap van vrede. ‘Vrede zij met u allen.’ Het waren de eerste woorden van paus Leo XIV. Maar hij situeerde die woorden onmiddellijk in hun juiste context: het zijn de woorden van de verrezen Heer. En ze worden tot iedereen gericht, zonder uitzondering. Vrede is een uitdrukking van Gods onvoorwaardelijke liefde voor iedere mens. De vrede is dus niet alleen rust en peis, maar ook vuur en krachtige wind. Die zijn nodig om weerstand te bieden aan de fascinatie voor oorlog, wraak en vernietiging. Wat er gebeurt in Gaza is gewoon hemeltergend. En we blijven vol vrees – of onverschilligheid – in ons cenakel opgesloten. We laten gebeuren dat wapens en geld verstuurd worden ter vernietiging van mensen – mannen, vrouwen, kinderen, jong en oud; mens en natuur. Scholen, ziekenhuizen, woonhuizen…. Is er iets anti-evangelischer, onmenselijker? Hoe komen we tot rechtvaardige vrede in Oekraïne, in Soedan en noem maar op? 

De vrede die van de Geest komt is een adem die optilt, draagt en doet gloeien. Hij is Vrede die met haar twee voeten in het lijden staat, om zo uit het lijden te bevrijden. De Geest bekleedt ons met de nieuwe Mens: Jezus, de Verrezene.