‘Ik wist niet dat het onmogelijk was, dus ik heb het maar gedaan’

1939, Berkeley Universiteit in Californië. George Dantzig komt 20 minuten te laat voor zijn statistiekles. Op het bord staan twee wiskundige vergelijkingen, die professor Jerzy Neyman net onmogelijk op te lossen noemde. Maar dat heeft de laatkomer gemist. Zo onopvallend mogelijk neemt hij plaats en schrijft de problemen over in de veronderstelling dat het opdrachten zijn.

Bij het uitwerken van de ‘opdrachten’ vindt hij ze precies een beetje moeilijker dan anders. Professor Neyman staat versteld. George’s oplossingen zijn zo elegant dat hij ze laat publiceren in een prestigieus wiskundig tijdschrift.

Jaren later, George Dantzig is dan een erkend wiskundige, bekent hij de ware toedracht van het verhaal: Als ik had geweten dat de vergelijkingen geen huiswerk waren, maar twee beroemde problemen uit de statistiek, was ik waarschijnlijk ontmoedigd geraakt en had ik ze nooit zo snel opgelost.

Zei Mark Twain niet: They didn't know it was impossible, so they did it. Of die andere geniale beroemdheid, Pipi Langkous: Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk wel dat ik het kan?!

Misschien is dit verhaal wel meer dan een amusante anekdote. Misschien vinden we hierin wel een dankbare houvast in onzekere coronatijden.

Natuurlijk, George Dantzig was een uitzonderlijke student. Maar er was één belangrijke voorwaarde voor zijn verbazingwekkend resultaat: alles begon met een misverstand. Onwetendheid staat niet altijd gelijk met onbekwaamheid. Soms helpt een gebrek aan informatie om een avontuur of uitdaging onbevangen en positief aan te gaan, om sereen en efficiënt te werken.

Corona brengt grote sociale, economische (en ook nog steeds klimatologische) uitdagingen met zich mee. Te massief om op te lossen. Of lijkt dat alleen maar zo? Wat als wij ons zouden laten inspireren door de jonge George, staand voor een opdracht die een beetje moeilijker is dan anders?

Bron: Aleteia