Woordkracht - Over hoop

Overhoop. Dat is het meest passende woord om de keuken en living momenteel te omschrijven. De jassen en extra truien tegen de opzettende herfstkou vinden hun weg naar de kapstok precies niet goed. De blokken van een omvergeworpen toren zouden een onopmerkzame voet wel eens kunnen doen struikelen. En het uitzicht helpt ook niet echt om in mijn hoofd wat orde in de chaos te vinden.

Tenslotte werden Mozes' armen moe. Toen haalden ze een steen voor hem waar hij op ging zitten. Aäron en Chur ondersteunden zijn armen, elk aan een kant. Exodus 17,12 - 29ste zondag door het jaar

Het troost mij wel te lezen over Mozes die het ook niet altijd gemakkelijk had om rechtop te blijven staan te midden van de chaos van zijn tijd. Er rust letterlijk veel gewicht op zijn schouders wanneer het een zaak van leven of dood blijkt om zijn beide armen - met Gods staf in één hand - opgeheven te houden. Zolang zijn armen opgeheven blijven, weten de Israëlieten de Amalekieten in een oorlog te trotseren. Maar wanneer hij ze laat zakken, keren de rollen zich om. Gelukkig zijn Aäron en Chur in de buurt. Ze schenken Mozes meer comfort, door hem een zitplaats aan te bieden en elk aan een kant zijn armen te ondersteunen.

Alleen zijn mensen er niet toe in staat om altijd rechtopstaande te blijven. Iedereen wordt soms moe, ligt wel eens overhoop. Met zichzelf of met andere mensen en vaak ook met beiden tegelijkertijd. Met God misschien zelfs. Op die momenten is er meer dan ooit nood aan een Aäron en Chur. Aan mensen die naast een ander op een steen gaan zitten en over hoop blijven vertellen. En soms zelfs zo ver gaan dat ze tijdelijk zelf de handen (en voeten) worden van degene in nood.

Soms worden torens omvergeworpen en ligt alles wat chaotisch door elkaar. Maar ook de blokken van omvergeworpen torens kunnen gebruikt worden om te bouwen aan iets nieuws.