Woordkracht - plant jezelf in de zee

Ik hou er tegenwoordig van om met mijn handen in de aarde bezig te zijn. Ze helpen mij om te 'aarden'. Om uit mijn hoofd te komen en meer met de rest van mijn lichaam verbonden te zijn. Iemand verwees me ook door naar meditaties die meer 'aarding' nastreven. Vaak vertrekken deze vanuit de vraag om je te visualiseren dat er wortels uit je voeten groeien die vervolgens diep in de aarde verankering vinden.

Trek je wortels uit de grond en plant jezelf in de zee. Lucas 17,6 - 27ste zondag door het jaar

Ik moest aan deze meditaties denken toen ik bovenstaand vers uit het evangelie voor komende zondag las. Jezus schijnt precies het tegenovergestelde te vragen: je lostrekken uit de grond waarin je verankerd bent. Hij spreekt in beelden wanneer deze woorden vallen.

De apostelen voelen zich 'klein' in hun geloof en vragen aan Jezus om meer innerlijke sterkte.

Jezus antwoordt hen daarop dat zelfs het kleinste geloof wonderbaarlijke dingen teweeg kan brengen. Dat kleine geloof is in staat om een moerbeiboom ervan te overtuigen om de eigen wortels uit de grond te trekken en zichzelf in de zee te planten, zo gaat Jezus verder.

Op zee is er altijd wel beweging en dus veel minder verankering dan in de grond. De zee kan kalm gedijen, maar ook woest kolken. En toch is het een levengevend beeld dat Jezus wil schetsen. Het zal de moerbeiboom in elk geval niet aan het nodige water ontbreken om zijn wortels te laven, eens in de zee geplant.

Vaak zie ik het als een uitdaging voor mezelf om voldoende staande te blijven te midden van alle beweging in het leven van elke dag. Maar misschien bestaat Jezus’ uitnodiging er net uit om me vertrouwvol mee te laten bewegen, in het diepe weten dat ook die beweeglijke zee uiteindelijk in Hem gegrond is. Wie wil geloven, kan niet bewegingloos blijven staan. En wie wil bewegen, kan niet zonder geloof. Hoe klein ook.