Zalig schoolfeest, heilige hoogdag van Sint-Norbertus

Met de katholieke identiteit van een school is het zo’n beetje als met liefde in een huwelijk: als je wil dat ze blijvend aanwezig is, moet je er in investeren.

In zijn brochure Een houtskoolvuur met vis erop en brood riep bisschop Johan Bonny enkele jaren geleden onder meer de scholen op om aan hun christelijke opvoedingsproject te werken en nieuwe initiatieven te durven nemen. In navolging daarvan gingen we in het Sint-Norbertuscollege van start met een werkgroep identiteit.

Het mooiste voorbeeld daarvan is wat mij betreft het schoolfeest dat we op vrijdag 3 juni hielden op onze school. Centraal stond daarbij de figuur Sint-Norbertus, onze patroonheilige die in de kerk op 6 juni gevierd wordt. De dag bestond uit twee grote delen:

• religieuze verdieping en beleving
• vrij podium en een schoolbal

Ontmoeting met paters

Na een moment van gebed met de hele campus hielden we de eerste twee lesuren workshops met bijzondere aandacht voor onze patroonheilige. Zo kwam een pater getuigen over de heilige Norbertus, het leven als norbertijn in Postel en zijn persoonlijke roeping.

Een andere groep ging op bezoek bij de paters kapucijnen op de Ossenmarkt waar ze voor een rondleiding in het klooster ontvangen werden door jonge Poolse paters. Dit bezoek wisselden ze daarna af met een Maria-selfietocht in de omliggende straten van de school.

Handen uit de mouwen voor goede werken

Er was in dit Jaar van de Barmhartigheid natuurlijk ook plaats voor goede werken. Een groep leerlingen zorgde voor een broodjesmaaltijd, die met de Postelkaas (door de abdij geschonken) ook een echte norbertijnse touch kreeg.

Andere leerlingen trokken dan weer naar het nabijgelegen wzc OLVA om enkele ouderen op te halen voor een stadswandeling langs monumentale kerken in Antwerpen.

Tot slot waren er ook wat creatieve workshops waarin beeldjes en een schilderij werden gemaakt van onze patroonheilige, met de typische attributen van Sint-Norbertus. De kennis van onze stadgenoten over onze patroon en zijn attributen werd vervolgens getest door een groep leerlingen die met camera's de stad introk en voorbijgangers indien nodig bijschoolde.

Niet klagen, maar doen

Na de workshops trokken we, met de hele campus en met het kruis voorop door de stad, richting kathedraal om de eucharistieviering bij te wonen. Die had misschien wel wat voeten in de aarde gehad, daarover meer in een volgend blogbericht, maar het was de moeite meer dan waard. De leerlingen gedroegen zich correct en hadden er, ook dankzij de zeer toegankelijke homilie van Mgr. Bonny, erg veel aan. Er werd samen gebeden en gezongen en op het einde van de misviering overhandigde een leerling een zelfgemaakt beeldje van onze patroonheilige aan de bisschop.

De eucharistie bracht de hele school feestelijk samen rond wat het middelpunt van het katholiek onderwijs zou moeten zijn, Christus zelf.

Later brak op de school naar goede katholieke gewoonte een volksfeest los met vrij podium en schoolbal. Het was zonder twijfel een geslaagde dag. De leerlingen hadden ervan genoten en heel wat van opgestoken. De dag had de collega’s dichter bij elkaar gebracht en de tongen losgemaakt over Norbertus en geloof in het algemeen. Als er hier en daar al wat terughoudendheid was om deze dag en de eucharistieviering in het bijzonder te organiseren,  is deze voor de toekomst zeker weggenomen.

Op het einde van de rit zat ik eigenlijk nog maar met één vraag: Waarom hebben we dit eigenlijk niet veel eerder gedaan?

Misschien keken we wat op tegen het vele werk dat er in projecten als deze kruipt of lieten we ons ontmoedigen door enkele roepers die ons wel eens verwijten de klok te willen terugdraaien. Misschien denken we wat te snel dat leerlingen de katholieke boodschap niet willen horen en klagen we alleen zonder er echt iets aan te doen.

KN, zei de zalige priester Poppe ooit: Klaag niet. Het verbetert niets en doet ons geen goed.

Hij had gelijk, we hadden dit al veel eerder moeten doen. Het was een zalige, wat zeg ik, heilige dag, voor iedereen!