Missionaris zr. Camilla Ver Eecke: "Ereteken erkenning voor iedereen die project in Kisenso steunt"

Je zet je al jaren in voor armen, zieken en kwetsbare mensen in Kisenso. Hoe ben je daar ooit terechtgekomen en wat heeft je ertoe gebracht om je net voor hen in te zetten?

Zuster Camilla • Vanuit de congregatie werd ik gezonden naar deze parochie in Kisenso. Ik leerde er al snel de families kennen en zij leerden ook mij kennen. Na een tijdje kwamen zij zelf bij mij hulp vragen voor hun problemen. Een van die problemen is het tekort aan medisch materiaal en geneesmiddelen.

Daarvoor kwam hulp uit de hoek van dokter Declercq uit Wingene, die gestart was met een programma voor medische hulp aan patiënten die lijden aan suikerziekte. Bij haar kon ik materiaal bekomen, zodat zorgkundigen mensen met wonden ter plaatse konden verzorgen.

Nadien gaf deze dokter mij ook een adres waar ik mocht aankloppen. Zo kwam ik terecht bij een ngo die ons tot op vandaag elke maand wat voedsel geeft, zodat we in elk van de 35 wijken drie volwassenen en een kind wat voedsel kunnen geven. Daarnaast kunnen we ook wat poedermelk en suiker geven aan zieken en bejaarden.

Naast deze beperkte bedeling van hulpmiddelen, dragen we ook zorg voor 125 mensen met een psychische kwetsbaarheid. Ook zij hebben te weinig voedsel. Bovendien is de medicatie, die zeer duur is, voor deze mensen heel moeilijk te verkrijgen. Het blijft dus een uitdaging om zo veel mogelijk mensen te kunnen helpen.

Is er een ontmoeting met een persoon die jou in het bijzonder is bijgebleven?

Zuster Camilla • Heel wat verhalen blijven mij zeker bij:

• Een jongen, die ondertussen afgestudeerd is aan de universiteit, kwam mij bedanken voor een boek dat ik vroeger voor hem had gekocht.
• Een meisje, momenteel universiteitsstudente in het derde jaar, kwam mij bedanken omdat ik haar vroeger naar de alfabetiseringslessen had gestuurd tijdens de voorbereiding van haar eerste communie.
• Een jongetje volgde drie jaar alfabetiseringslessen, maar slaagde er niet in te lezen en te schrijven. In het vierde jaar is het echter wel gelukt: hij had een positief resultaat en kwam zo verder in het leven. Dat is dus toch hoopgevend!
• Nog een ander feit: bij een schietpartij in het dorp heeft een student mij begeleid tot ik terug thuis was.
• Een jonge chauffeur, die mij als jonge student in de leeszaal gekend heeft, roept in de stad vanuit zijn auto naar mij.

Welke rol speelt jouw geloof in de dagelijkse inzet?

Zuster Camilla • Zonder een vast gebedsprogramma is het allemaal niet mogelijk. Ik sta wat vroeger op om de eucharistieviering voor te bereiden, te mediteren in stilte, zonder de paternoster te vergeten. Daarna bidden we samen het breviergebed. Dan ben ik klaar om, met de hulp van de Heer, naar de mensen te luisteren en hen te helpen.

Wat heb je van de mensen van Kisenso geleerd? 

Zuster Camilla • Ze hebben me veel geleerd. Ik noem er enkele: 

• Ik leerde steeds met veel geduld te luisteren naar hen, want de problemen die ze willen voorleggen, zitten verweven in een lang, complex verhaal.
• Ik leerde de moed niet te verliezen bij onoplosbare problemen.
• Ik leerde mezelf op te offeren voor anderen, net als zij dat doen, ondanks de wraakroepende armoede.
• Ik leerde dat je in daden veel dankbaarheid kunt tonen.