Tekens van hoop (10): Labyrint uit Assebroek en Thûs uit Poperinge

Bekijk de collectie artikels hier.

Ilse De Deyne (dienst zorgpastoraat) nomineert het project Labyrint van Sint-Trudo Assebroek en het zinzorg-initiatief in inloophuis Thûs in Poperinge.

Wat doen ze? Wat doet die persoon?

Beide projecten willen mensen met een psychische kwetsbaarheid ondersteunen vanuit zinzorgbijeenkomsten waar ontmoeting en het delen rond levensthema’s centraal staan. Het zijn plekken waar kwetsbaarheid ruimte krijgt, waar mensen gehoord worden in hun zoeken. De thema’s zijn uiteenlopend, maar vaak komen verlieservaringen hierbij ter sprake.

Het initiatief Labyrint wordt getrokken door parochieassistente Elke Poppe en de vrijwilligers Hilde Decuyper, Ria Van Coile en Rik Beernaert. In Thûs neemt Ann Vanraes samen met vrijwilligers deze opdracht ter harte.

Hoe brengen ze dan hoop? Hoe brengt deze persoon hoop?

Hoop groeit in de aandacht en de gastvrijheid die deze projecten bieden. Voor de deelnemers, die vaak zoekend zijn naar hun plek in de samenleving, voelt het als thuiskomen: een plek waar je mag zijn wie je bent, met je vragen en kwetsbaarheid. 

De projecten zijn ingebed in een bredere werking. Soms vinden deelnemers via Labyrint ook hun weg naar andere activiteiten, zoals een viering, sacrale dans, het Moment, of een ontmoeting bij de Welzijnsschakel. Dat is nooit een verplichting, maar wel een mooi neveneffect: zonder deze projecten zouden zij er wellicht nooit terechtgekomen zijn. Ook voor het zinzorgproject in Poperinge is het waardevol om ingebed te zijn in de bestaande werking van het inloophuis Thûs. Zoals Ann het zegt: “Tijdens het samen bereiden van het middagmaal, hoor ik evenzeer verhalen over rouw, verlies en zoeken naar zin. Het is fijn om ook buiten de zinzorgbijeenkomsten met mensen mee op weg te kunnen gaan.”

Wat is jouw hoopvolle gedachte?

Ik hoop dat onze kerkgemeenschap wegen mag blijven zoeken en vinden om kwetsbare mensen nabij te zijn, en dat er ruimte blijft voor nieuwe initiatieven die het evangelie handen en voeten geven. Dat vraagt veerkracht: tijd en energie vrij maken voor iets nieuws, maar ook: proberen, en durven bijsturen.

Zo startte het zinzorginitiatief in Poperinge met thuisbezoeken, maar dat bleek een te grote drempel. Door aan te sluiten bij het inloophuis Thûs kunnen ze nu wel vlot de doelgroep bereiken.  Labyrint is een project dat kon opstarten dankzij ondersteuning van Space for grace. Intussen groeit bij Labyrint de vraag naar het opstarten van een tweede groep. 

Wat mij bijzonder hoopvol stemt in dit alles, is dat de pastorale zorg niet stopt wanneer iemand een zorgvoorziening verlaat. Dat we als Kerk warm en gastvrij klaarstaan, zodat iedereen zijn of haar weg verder kan vinden – in verbondenheid met anderen. Dat mensen misschien ook iets kunnen ervaren van God, die is ‘Ik zal er zijn voor u’. Dat ze iets mogen voelen van ons geloof dat elke mens telt, dat elke mens kostbaar is in Gods ogen. Of zoals het klinkt in het lied dat ze vanuit Labyrint meegeven: 

Als jij ooit vergeet

Als jij ooit vergeet

Hoe sterk je bent

Hoe sterk en mooi je bent

Dan zal ik zingen

En jou herinneren

Dat jij mag weten

Hoe mooi je bent