“De Eritrese ziel is muzikaal, gastvrij en vol geloof.”

“Ik merk heel regelmatig Eritreeërs op in de buurt van het Sint-Pietersstation en de Sint-Pauluskerk. Waar zouden zij samenkomen? Wat verenigt hen?” Met deze bedenking ging vorig jaar de bal aan het rollen in de Profundo-stuurgroep. Met Profundo organiseren we twee keer per jaar een interlevensbeschouwelijke ontmoeting in een bepaalde wijk van de stad Gent. Soms kiezen we heel bewust voor één bepaalde nationaliteit, zoals we jaren geleden op bezoek waren bij de Indonesische gemeenschap. Deze keer waren we geprikkeld door de Eritrese aanwezigheid in Gent. Hoe beleven zij hun religie in onze stad?

We gingen met onze vragen meerdere keren langs tijdens de vieringen van de verschillende gemeenschappen. Ja, meervoud. Er is namelijk niet één Eritrese gemeenschap in Gent, er zijn er verschillende. Wij namen contact op met de orthodoxe, katholieke en evangelische Eritreeërs. Het contact groeide uit tot een Profundo-ontmoetingsdag op zaterdag 23 oktober 2021.

In de voormiddag werden we aan de Sint-Pauluskerk begroet door een enorme berg schoenen. Is dat normaal geen islamitisch gebruik? Nee, ook de Eritreeërs doen hun schoenen uit voor ze hun kerk betreden. En dat was niet de laatste verrassing van de dag. Eenmaal binnen werden onze oren overspoeld door religieus geluid: belletjes, gezang, het geklingel van wierrookvaten, “Amen”-geroep, het dreunend geluid van dansende voeten… Een feest voor de zintuigen, zeker in combinatie met de kleurrijke kledij en de heerlijke geur van wierrook. De orthodoxe gemeenschap vierde die dag een belangrijk feest: de feestdag van de heilige Abuna Aregawi. Geniet maar even mee:

Je voelt het aan alles in deze video: de Eritrese ziel is muzikaal en vol geloof. En ook bijzonder gastvrij: als eregasten mochten we meegaan in de afsluitende processie en werden we aan tafel uitgenodigd.

Na deze uitbundige viering wandelden we naar het gebouw van OBSG (Ontmoeting Buitenlandse Studenten Gent). Hier komen om de twee weken de evangelische Eritreeërs samen. Ook hier mogen we het weer ervaren: waar Eritreeërs samenkomen, daar is muziek! Eerst door het vaste koor in paarse koorkledij, daarna door het jongerenkoortje. “Time for the youth choir, so the old choir can rest,” grapte de voorganger. Dat oude koor bestond uit dertigers en veertigers. Een heel contrast met onze parochiekoren…

Onstuimig, muzikaal, vurig: zo kan je het evangelisch gebedsmoment omschrijven. Hoewel de gebruikte taal het Tigrinya is, gaf de voorganger speciaal voor ons ook een kleine preek in het Engels. Daarna werd de microfoon doorgegeven aan Joseph, de vertegenwoordiger van de katholieke Eritrese gemeenschap in Gent. Zij komen één keer per maand samen in de Sint-Amandskerk in Sint-Amandsberg. Hij vertelde in zijn lezing over het verschil tussen Oosterse en Westerse kerken en over de Alexandrijnse ritus. De Eritrese katholieke gemeenschap werd nog niet zo lang geleden erkend als gescheiden van de Ethiopische kerk (in 2015). Ze vieren in het Ge’ez volgens de Juliaanse kalender.

We eindigden onze dag met een heerlijke maaltijd, ons aangeboden door de evangelische gemeenschap. Traditionele Eritrese lekkernijen, geserveerd met ndjera (een soort hartige pannenkoeken) en zonder bestek. Even wennen voor sommige onder ons, maar het werd zeer gesmaakt. Als toetje bezochten we met Isabelle, de verantwoordelijke van OBSG, de interreligieuze kapel van OBSG. Een mooi verhaal van samenwerking over de verschillende culturen en religies heen en een getuigenis van de enorme inzet van father Charles de Hemptinne.

Charlotte Braeckeveldt namens Profundo