Iedere opengebroken wonde wordt een weg naar leven. Goede Vrijdag

Elke Goede Vrijdag waken jongeren bij het kruis in de Sint-Baafskathedraal. Een verweerd Christusbeeld wordt van het kruis gehaald en in een lange stoet komt jong en oud even verwijlen en bidden bij het kruis. Op het einde van de viering wordt het beeld weggedragen in het donkere hoogkoor. De bisschop hield een meditatie waarin zijn herinneringen aan het bezoek aan Oekraïne duidelijk meespeelden:

Een kerkhof vol graven 
met bloemen, kaarsen, vlaggen,
en biddende mensen
blijft toch een plaats van verlatenheid. 
We wenen samen 
en zijn toch alleen. 
De dood is scheiding en verbreking van relaties.

Jezus, je bent opgegaan naar de Schedelplaats. 
naar Golgotha. 
Iemand noemde je
de onbegrepen eenzaamheid in persoon (Willem Jen Otten). 

(lees verder onder de foto)
 

In ieder geval is er veel onbegrepen eenzaamheid in deze wereld. 
Misschien in onszelf. 
Bij sommigen onder ons zeker en vast. 

En toch. Ik heb een gevoel van “en toch”. 
Ik weet wel dat het een kwestie is van geloof. 
Maar niet alleen maar van geloof. 
Het is ook een kwestie van zien. 
Van zien op de juiste manier.
Met de juiste ogen. 
Met de ogen van Johannes, 
de leerling die je liefhad.
Je hebt ons lief
en hebt dorst naar vriendschap. 

Wij geven je zure wijn. 
En je neemt het. 
En vergeeft. 

Alleen wie zich aan de liefde waagt
begrijpt dat liefde de strijd met de dood aankan
om leven te geven. 

Op de plaats zelf waar de kruisboom geplant werd
ontstaat aan de voet een bron. 
En de boom gaat bloeien.

Iedere opengebroken wonde in je lichaam, Jezus,
wordt een opening naar leven.
Een poort naar eeuwig leven
op aarde.
Op een bloedplas groeien witte waterlelies.
Met aan de rand: gele paasbloemen. 

Op wrakken van ons verleden
Mogen we – met recht – 
zonnebloemen schilderen.

(lees verder onder de foto)

Jezus, voor velen van ons is de nacht nu nog donker en ijskoud.
Heb medelijden. Kyrie eleison.

En jij zegt: volg mij. Heb geen schrik.
Ik ben daar al geweest. 
Houd mijn hand vast.

De dwarsbalk waar nagels in geklopt werden
wordt open armen, zo wijdt als de horizon. 
Uit de graankorrel komt een verrezen lichaam. 
Uit ieder woord een levensgroot gedicht. 

Jezus, we geloven je.
We zijn hier en blijven bij je. 
Je bent geen onbegrepen eenzaamheid.
Jij verzamelt ons in een gemeenschap
Die de hele wereld wil omspannen
Met jouw liefde en leven en licht. 

Klik op de foto om een fotoalbum te zien van de Wake (c) Koen Van den Bossche