Mama Lieve ging meer dan 100 keer als vrijwilliger naar Lourdes

Godelieve Wilms-Vandezande is 88. De jongste jaren verblijft ze samen met haar man Frederik (88) in een assistentiewoning van de zorggroep Zusters van Berlaar in Holsbeek. Op 9 juli vierden ze nog hun 65ste huwelijksverjaardag. Samen genieten ze van de kleine dingen, van de lach van hun kinderen Erik en Gerda en van de knuffels van hun kleinkind Daphne en de achterkleinkinderen Noortje en Kogge. De liefde die beiden zaaiden, keert in veelvoud naar hen terug.

Hoewel Godelieve nu zelf zorgbehoevend is, blijft ze zich verbonden voelen met de vele pelgrims die deze zomer op bedevaart gaan naar Lourdes.

Liefdevolle zorg

‘Haar liefde voor Maria bracht haar meer dan 100 keer naar het heiligdom, niet om zelf te ontvangen, maar om te geven’, vertelt haar zoon Erik. ‘Ze reisde telkens als vrijwilliger mee, zowel met de diocesane bedevaart, de militaire bedevaart als met Samana. Altijd dienstbaar, altijd met aandacht voor wie kwetsbaar is: zieken, ouderen of pelgrims die op zoek waren naar genezing en hoop. Lourdes was haar tweede thuis. Daar kon ze haar goed hart opladen. Ze vond er Maria als een moederlijke aanwezigheid die haar droeg en richting gaf. En Bernadette, het eenvoudige meisje aan wie Maria verscheen, werd haar voorbeeld in nederigheid en trouw.'

Voor mama is Lourdes niet alleen een plek van gebed, maar ook van ontmoeting en liefdevolle zorg. ‘Ze vond dat ook in het heiligdom van La Salette, in de buurt van Grenoble, en dichter bij huis, in Banneux en Scherpenheuvel’, zegt Erik. ‘Het is mooi hoe ons vader met stille kracht haar altijd heeft gesteund en haar nu met de beste zorgen omringt, samen met professionele zorgverstrekkers.’

‘Haast iedereen noemt haar mama Lieve’, vult haar dochter Gerda aan. ‘Ze stond dan ook voor iedereen klaar: van Evere, waar ze opgroeide en lange tijd woonde, tot in Holsbeek, waar ze die dienstbaarheid jaren later kon voortzetten. Haar deur, hart en handen stonden open voor wie hulp nodig had. In Evere was ze 25 jaar actief bij Sporta, waar ze kinderen en jongeren het plezier van sporten bijbracht. Ze gaf catechese aan vormelingen, trok met jongeren naar Taizé, ging als kookmoeder mee op bos- en zeeklassen, deed vrijwilligerswerk bij CM-kampen voor kinderen met een beperking, gaf tijd aan ouderen die een luisterend oor nodig hadden, bezocht zieken die hunkerden naar een beetje troost en was 15 jaar lang vrijwilliger op de afdeling Oncologie van het Sint-Jan ziekenhuis in Brussel. Vrijwilligers van toen bezoeken haar nog geregeld. Ze gaf zichzelf met een vanzelfsprekendheid die zeldzaam is. Niet om gezien te worden, maar omdat het in haar aard ligt.’

Tastbaar geloof

Jos Cnops is al vele jaren bevriend met het gezin en mocht mama Lieve enkele keren vergezellen naar Lourdes. ‘Haar geloof is geen stil geloof. Het is tastbaar en een levende uitdrukking van wat de apostel Jakobus schreef: ‘Wat baat het, broeders, als iemand zegt dat hij geloof heeft, maar hij heeft geen daden? Kan dat geloof hem redden? Het geloof zonder werken is dood (Jak 2:14-17). Mama Lieve heeft beide: helpende handen en biddende lippen. Het is iets zeldzaam menselijks, en het siert haar.’

Hoewel haar lichaam intussen wat brozer is geworden, bezoekt mama Lieve nog graag de basiliek in Scherpenheuvel, samen met haar familie. Maria, haar gids in het leven, is nooit ver weg en dat stemt haar hoopvol. Mama Lieve is zonder meer een bron van inspiratie.