'Zoals een moderne Sint-Franciscus voert hij de vogels, alsof ook zij zijn gezelschap vormen.' Lees de column van Willy Bombeek.
Langs de drukke weg tussen het Centraal Station en de Koningsstraat, daar zit hij: een man die zijn thuis heeft gemaakt op een bank. Voor hem ligt een klein grasperkje met een boom – zijn voortuin. Onderweg naar kantoor zie ik hem. Hij leeft in zijn eigen wereld. Zoals een moderne Sint-Franciscus voert hij de vogels die zich naast hem verzamelen, alsof ook zij zijn gezelschap vormen. De pendelaars haasten zich langs hem heen, verdiept in hun smartphones en afgesloten van de wereld door hun koptelefoons. Ze lijken hem niet op te merken; ze leven in hun eigen bubbel, net als hij in de zijne.
Hij oogt kalmer dan de meesten om hem heen, vrij van de spanning die in hun gezichten is gegrift.
Alles rondom de man is keurig en netjes, alsof hij zijn huishouden tot in de puntjes verzorgt. Nu het kouder wordt, heeft hij een tentzeil over zijn bank gespannen – zijn vorm van winterbescherming. Zou hij naar zijn werk gaan, net als de mensen die voorbij schieten? Waarschijnlijk niet. Hij is een van de vele daklozen die deze stad rijk is, soms zichtbaar, vaak onzichtbaar. Maar wie is gelukkiger? Hij, met zijn rust en overzicht, of de haastige mensen om hem heen die druk onderweg zijn naar hun werk?
Heeft hij kinderen? Familie? Vrienden? Hij oogt kalmer dan de meesten om hem heen, vrij van de spanning die in hun gezichten is gegrift. Ik hoop dat hij een warme plek vindt voor als de echte kou toeslaat. Misschien laat hij dan zijn bank achter voor een beschutte kamer. Morgen fiets ik weer langs en weet ik het.
Willy Bombeek is coördinator van het Aanspreekpunt Homoseksualiteit & geloof.
