De oudste catechumeen van het land? Radhia (83) wordt met Pasen gedoopt

Maandenlang heeft ze zich voorbereid: luisteren naar de Schrift, gebed, reflectie en intense gesprekken met haar begeleidster Katharina. Ze leerde de plaatselijke kerkgemeenschap kennen, leerde over Gods liefde en over Jezus die zichzelf gaf uit liefde voor de mensheid. Stap voor stap versterkte ze haar band met God. Radhia Jemmali is gelukkig. Op zaterdag 19 april wordt ze in de pastorale eenheid Sint-Anna in Lummen opgenomen in de gemeenschap van gelovigen. Ze ontvangt dan de drie initiatiesacramenten: het doopsel, het vormsel en voor het eerst mag ze als christen deelnemen aan de eucharistie. Radhia is zonder meer klaar om het water van nieuw leven te ontvangen.

‘Er was een honger naar iets dat dieper ging dan het alledaagse, dat richting gaf en houvast bood in zowel vreugde als verdriet’, vertelt ze. ‘Vandaag kan ik het benoemen en er woorden aan geven. Van jongs af voelde ik me al aangetrokken door het christendom. Dat was niet vanzelfsprekend, want ik groeide op in de buurt van Tunis, in Tunesië. Een sterke roep in mijn hart bracht me destijds elke zondag naar de kerk. Of tenminste tot aan de deur, want verder durfde ik niet te komen. Ik zag er niet louter de schoonheid van het kerkgebouw, maar ook de samenhorigheid tussen de gezinnen, mannen, vrouwen en kinderen - allemaal samen. Ik herinner mij de mooie witte kleding van de eerstecommunicanten, het waren precies engelen.’

Kinderen

Op haar 25ste verhuist Radhia naar België. In Brussel leert ze haar man kennen, een katholiek. Het koppel wordt gezegend met drie kinderen: Soraya, Laila en Ahmed, die ze gelovig opvoeden. ‘Ze zijn gedoopt en hebben vervolgens ook hun eerste communie en vormsel gedaan. Alle drie zijn ze ook kerkelijk gehuwd. Ze schonken ons zeven prachtige kleinkinderen’, zegt ze trots.

Maar al die tijd leek er nog Iemand aan Radhia’s mouw te trekken. Een gevoel dat zelfs intenser werd na het overlijden van haar man, in 1998. ‘Ik voelde Gods aanwezigheid. Het was alsof Hij telkens Zijn handen naar mij uitstak’, zegt ze. ‘Wat wilde Hij van me? Ik las in de Bijbel, bad ’s morgens en ’s avonds, zong in het parochiekoor en ging jarenlang zowel op zaterdag als op zondag naar de eucharistievieringen. Als ik niet kon bidden, voelde ik me niet compleet. Wat wilde Hij nog meer?’

Het verhaal van een catechumeen in Kerk & Leven, diens catechumenaatsweg en de betekenis van de drie initiatiesacramenten brachten finaal opheldering. ‘Meteen groeide het besef: dit is wat ik wil, dit is ook wat Hij wil. Jezus volgen als een levende werkelijkheid in mijn leven’, vertelt Radhia.

In februari 2024 krijgt Radhia echter slecht nieuws: borstkanker. Een dringende behandeling dringt zich op. ‘Ik heb een diep vertrouwen dat het goed komt’, zegt ze een jaar later. ‘Ik word goed omringd en bid tot God dat Hij me beschermt en me kracht geeft. Ik leg het in Zijn handen. Ik weet zeker dat Hij er voor mij is.’

In het ziekenhuis in Hasselt vertelt Radhia haar droom om gedoopt te worden aan de pastorale medewerkster. ‘Zij bracht me vervolgens in contact met priester Tony Vandekerkhof en Katharina Mabilde, mijn begeleidster. Samen zijn we op pad gegaan. Ik ervoer het als een weg van hoop. Het is een droom die wordt verwezenlijkt. Dat Soraya en Laila mijn meter willen zijn, en Ahmed mijn peter, is de kers op de taart. En de kleinkinderen? Zij zijn mijn grootste supporters. Zij zullen alles vanop de eerste rij meemaken, allemaal samen. Precies zoals ik het ooit zag in Tunesië.