Pater Petrus uit Diest misdienaar bij paus: ‘Wat een genade’

Petrus Anh en zijn Congolese medebroeder Jean Baptiste Zeke Kapasa wonen in een kleine kloostergemeenschap in Webbekom die de naam Thagaste draagt, de geboorteplek van Sint-Augustinus. Toen de Amerikaanse kardinaal Robert Prevost, gewezen generaal-overste van de augustijnerorde, op 8 mei tot paus werd verkozen, waren ze dan ook bijzonder opgetogen over de allereerste augustijn op de Stoel van Petrus. Voor de Diestse augustijnen was het haast vanzelfsprekend dat ze de inauguratie van paus Leo XIV in Rome zouden bijwonen.

‘Ik had me aanvankelijk ingeschreven als concelebrant, maar ik vond dat ik dan te ver van de paus zou zitten’, lacht Petrus. ‘Daarom vroeg ik aan een pater augustijn in Rome of ik eventueel acoliet mocht zijn tijdens de viering. Hoewel hij zei dat het niet kon als priester, schreef hij me toch in als misdienaar.'

'Toen ik enkele dagen voor de inauguratie in Rome aankwam, kreeg ik daarvan bevestiging en werd ik samen met een twintigtal andere misdienaars verwacht bij aartsbisschop Ravelli, de pauselijke ceremoniemeester. Tijdens die bijeenkomst wees hij me plots aan als verantwoordelijke misdienaar voor de ferula, de pauselijke kruisstaf. Ik heb geen idee waarom hij voor mij koos, maar ik voelde me buitengewoon vereerd. De blijdschap op dat moment kan ik met geen woorden beschrijven. Wat een genade. Vervolgens hebben we de misviering kort geoefend en bepaalde signalen afgesproken.’

Petrus besloot om het goede nieuws stil te houden. Hij wilde zijn familie, zijn confraters en het Diestse thuisfront graag verrassen. Zo kon hij zich naar eigen zeggen beter concentreren op zijn taak. ‘Net voor de start van de liturgie heb ik de paus even mogen spreken’, vertelt hij. ‘Ik was echt verbaasd. Hij kende me nog en begroette me op een hartelijke manier: ‘Petrus, OSA Belgium (Ordo Sancti Augustini)’, lachte hij. Toegegeven, het was niet de eerste keer dat ik hem ontmoette. Tijdens mijn opleiding sprak ik hem enkele keren in Rome en in Brussel, tijdens het bezoek van paus Franciscus. Niet te geloven dat hij mijn naam nog wist.’

Emoties

Bij de start van de liturgie maakte Petrus deel uit van een select groepje dat samen met de paus en de patriarchen van de oosterse kerken ging bidden bij het graf van Sint-Petrus in de Sint-Pietersbasiliek. Vervolgens beleefde hij het ene buitengewone moment na het andere. ‘Paus Leo was erg emotioneel toen hij het pallium en de vissersring ontving. Hij beseft heel goed welke verantwoordelijkheid hij draagt. Ik heb er vaak aan moeten denken tijdens de viering. Er wordt veel van hem verwacht in een wereld die zo verdeeld is. Ik kan enkel maar vragen om voor hem te bidden.'

'Paus Leo is een zeer vriendelijke man, zachtmoedig en nederig. Dat bewees hij nog eens na de viering toen hij zelf de kardinalen en de bisschoppen ging begroeten en niet omgekeerd. De paus toont hoe het moet: verlaat je stoel en ga naar de mensen. Dat is wat ik ook wil doen in Diest. Na de inauguratie ontving ik tientallen berichten. Wat waren ze trots dat ‘hun priester’ die eer te beurt viel. Dat raakte me diep. Ik voel me gedragen, geliefd, verbonden. Ja, dit was werkelijk een van de mooiste dagen van mijn leven.’