Beeld van zuster Marie-Louise naast de Sint-Michielskerk in Roeselare. © Tom Heylen
Zuster Marie-Louise De Meester uitgeroepen tot Pelgrim van Hoop
Na priester Don Bosco, pater Constant Lievens en Serge Berten werd ook zuster Marie-Louise De Meester in het bisdom Brugge gehuldigd als ‘Pelgrim van Hoop’. De stichteres van de Zusters van De Jacht, ook wel Zusters Missionarissen van het Onbevlekt Hart van Maria genoemd, was een vrouw die niet alleen bad om verandering, maar die ook belichaamde.
Zuster Marie-Louise was niet alleen een vrouw die bad om verandering, maar die ook belichaamde.
Marie-Louise De Meester werd geboren op 8 april 1857 in de Ooststraat in Roeselare, boven de stoffenwinkel van haar ouders Aloïs De Meester en Pelagie Sioen. Maria, zoals ze toen nog heette, groeide op tussen bedrijvigheid en geloof. Ze was spontaan, leergierig en vol leven, een kind dat al vroeg voelde dat liefde actief moest zijn. Haar tante Romanie, een zelfstandige en ondernemende vrouw, speelde daarin een grote rol. Bij haar leerde Maria wat het betekent om verantwoordelijkheid te nemen en trouw te blijven aan wat je diep vanbinnen ervaart als roeping.
Na haar studies bij de Kanunnikessen van Sint-Augustinus in Ieper trad de jonge vrouw in bij diezelfde gemeenschap en kreeg ze de naam zuster Marie-Louise. Daar groeide haar verlangen om missionaris te worden. Toen een Belgische priester uit India om hulp vroeg voor weeskinderen, voelde ze zich dan ook geroepen. In 1897 vertrok ze samen met zuster Marie-Ursule naar Mulagumoodu in Zuid-India, zonder zekerheid of goedkeuring van het bisdom, maar met groot vertrouwen: ‘Christus en zijn liefde, dat moet het allesomvattende uitgangspunt zijn.’
Lees hieronder verder
Lees meer.
Wat in India begon, groeide uit tot een wereldwijde gemeenschap van zusters. De Zusters Missionarissen van het Onbevlekt Hart van Maria brachten onderwijs, zorg en hoop in landen ver van huis, zoals India, Congo, de Filipijnen, Brazilië en Mongolië. Ze gingen waar de nood het hoogst was en waar mensen vergeten werden. Wat hen dreef, was de overtuiging dat elk mens recht heeft op liefde en waardigheid.
Tijdens de herdenking in Roeselare op 12 oktober kwam de geest van zuster Marie-Louise opnieuw tot leven. Via een wandeling, begeleid door Jean-Marie De Meester, een verre verwant van haar, kregen de locaties uit haar jeugd opnieuw betekenis: van het Marie-Louise De Meesterplein tot de Ooststraat, van de winkel van tante Romanie tot de Sint-Michielskerk waar ze werd gedoopt. Zelfs het kleine gedenkplaatje op haar geboortehuis bracht haar in herinnering. Wie tijdens de wandeling in de kerk bleef, kon het leven van zuster Marie-Louise herbeleven via filmbeelden en archiefopnames.
Het is lang geleden dat ik Gods Geest zo intens voelde.
Jean-Marie De Meester
Toen enkele zusters aan het einde van de namiddag een lied van hoop zongen, was Jean-Marie diep onder de indruk: ‘Mijn stem stokte in mijn keel, tot driemaal toe. Ik kreeg tranen in de ogen. Toen ik de zusters naar voren liet komen bij het laatste refrein, bleef het door mijn hoofd gaan: ‘Wat doe ik nu?’ Maar het voelde alsof Gods Geest en Marie-Louise me duwden. Tientallen telefoons gingen de lucht in. Daarna was er een enorme stilte die niemand durfde te doorbreken. Het is lang geleden dat ik Gods Geest zo intens voelde. In dat ene ogenblik leek het alsof de stichteres zelf aanwezig was, niet als iemand uit een ver verleden, maar als iemand die nog altijd mensen in beweging brengt. Haar paternoster, kruisbeeld en bril, voortaan te zien in een vitrinekast in de Sint-Michielskerk in Roeselare, zijn een stille uitnodiging om in het spoor van zuster Marie-Louise verder te gaan.’
