In zijn catechese over de hoop tijdens de audiëntie van woensdag 23 augustus 2017 zei paus Franciscus:
‘Sommige mensen denken dat het leven al het geluk samenbalt in de jeugd en in het verleden. Leven is dan een langzame aftakeling. Anderen zijn van mening dat onze vreugde slechts vluchtig en voorbijgaand is. Het leven van mensen wordt getekend door onzin. Het zijn zij die met veel ongeluk voor ogen zeggen: Het leven heeft geen zin. Ons leven loopt uit op een verboden richting. Wij christenen geloven dat niet. Wij geloven daarentegen dat aan de einder van de mens een zon schijnt die voor altijd verlicht. Wij christenen geloven dat onze mooiste dagen nog moeten komen. Wij zijn veeleer mensen van de lente dan van de herfst.
Wij christenen geloven dat onze mooiste dagen nog moeten komen. Wij zijn veeleer mensen van de lente dan van de herfst.
Ik zou nu graag de vraag stellen – ik hoop dat ieder in het hart, in stilte echt antwoordt: Ben ik een man, ben ik een vrouw, een jongen, een meisje van de lente of van de herfst? Is mijn ziel van de lente of van de herfst?
Dat iedereen nu antwoordt.
Hebben we meer oog voor de bloesems van een nieuwe wereld dan voor de vergeelde bladeren aan de takken?
Wij koesteren ons niet in heimwee, in treurnis noch klachten, want wij weten dat God ons als erfgenamen ziet van een belofte en als onvermoeibare dromers. Vergeet die vraag niet: Ben ik iemand van de lente of van de herfst?
Van de lente, die wacht op de bloem, op de vrucht, die wacht op de zon die Jezus is?
Of van de herfst, die altijd met neergeslagen blik op weg is, verbitterd en, zoals ik wel eens gezegd heb, met het gezicht als een verzuurde peper.’
