Bisschop Hoogmartens’ pleidooi voor pelgrimspastoraal

In een interview in Dimanche, het Franstalige weekblad van de katholieke Kerk in ons land, breekt mgr. Patrick Hoogmartens, de bisschop van Hasselt, een lans voor de pelgrimspastoraal die hem al jaren na aan het hart ligt. Ik was een jonge vicaris voor jeugdpastoraal toen ik in 1996 voor de voorbereiding van de Wereldjongerendagen in Parijs was. Achtduizend jongeren stapten toen op van Parijs naar Chartres, ik was diep onder de indruk. Al benoemd maar nog niet tot bisschop gewijd, ben ik de volgende zomer zelf met de fiets naar de Wereldjongerendagen in de Lichtstad getrokken. En eenmaal terug heb ik met deze ervaringen in het achterhoofd onder meer Stap voor Stap gelanceerd, de jongerenpelgrimage van Leuven en Louvain-la-Neuve naar Brussel op Palmzondag. Dat heeft enkele jaren goed gewerkt.

Zowel een eendaagse als een meerdaagse bedevaart geeft je de kans je geloof in vriendschap met andere pelgrims aan te sterken. Mgr. Patrick Hoogmartens

Gedeelde geschiedenis met bisdom Luik

De derde bisschop van Hasselt is blij dat ook de Franstalige katholieke media-aandacht aan de vijftigste verjaardag van zijn bisdom besteden. Vijftig jaar is jong, maar wij hebben er tevoren een lange geschiedenis opzitten die we delen met het bisdom Luik. Er zijn nog talloze persoonlijke vriendschapsbanden met het priesterkorps in de Vurige Stede. Ik ken de vicaris-generaal van Luik, Alphonse Borras, al van toen we samen in de jeugdbeweging actief waren, lacht mgr. Hoogmartens. Die gedeelde geschiedenis kleurt heel sterk het jonge bisdom Hasselt. We hebben uit de industriële context in het Luikse de sociale reflex geërfd die onze huidige pastorale aanpak zo tekent. Onze Limburgse Kerk is nooit een ‘bourgeois’ kerk rond een rijke kapittelkerk geweest.

De 2 tandems

Verder is het bisdom Hasselt natuurlijk ook bijzonder schatplichtig aan de twee tandems die het tot nog toe hebben geleid, namelijk de bisschoppen Heusschen-Schreurs en Schreurs-Hoogmartens. De toenmalige pauselijke nuntius legde mij ooit uit hoe uitzonderlijk het is dat een bisdom jarenlang naast de bisschop over een hulpbisschop-coadjutor met recht op opvolging beschikt. De gezondheid van monseigneur Maria-Jozef Heusschen was zwak en daarom kreeg hij vrij de spiritueel sterk bewogen Paul Schruers als rechterhand toegewezen. Om zeker te zijn dat Schreurs niet ‘weggepromoveerd’ werd, werd deze laatste in 1972 al coadjutor. En ook ik ben zeven jaar lang coadjutor van mgr. Paul Schreurs geweest.

Paul Schruers leerde ons elke pastorale bijeenkomst aan te vangen met een contemplatieve dialoog over de schriftlezingen van de komende zondag. Mgr. Patrick Hoogmartens

Geen dolers maar pelgrims

Intussen staat de pelgrimspastoraal ook centraal in het jubileum van het bisdom Hasselt. Wij zijn geen dolers maar pelgrims, zegt de derde bisschop van Hasselt, Gods Volk onderweg. Dat werd vorige zomer al in de verf gezet tijdens de Kroningsfeesten in Tongeren en staat ook centraal tijdens de eveneens zevenjaarlijkse Virga Jesse-ommegang die in augustus in Hasselt uitgaat. Wij moeten volop investeren in nieuwe evangelisatietechnieken en daarbij een beroep doen op het missionaire elan van alle christenen, of ze nu priester, religieus, getrouwd of celibataire leken zijn, zegt bisschop Hoogmartens. Laat ons voor al deze roepingen blijven bidden – ook voor de roeping van celibataire priesters, want het symbool van de herder die zijn hele leven aan de kudde wijdt, blijft fundamenteel.