In deze blik ligt de kiem van geloof

Ik had het geluk te gast te zijn bij een grootmoeder die haar kleinkind een dag in huis had. Juist toen ik even in de buurt van de baby was, waren de sporen van een glimlach te zien. Het leek een eerste poging tot contact, alsof ze wilde vertellen: ‘Ik voel me veilig bij jullie’.

Instinctief leeft in zo’n  mensenkind het vertrouwen dat alle gestalten om haar heen er zijn omwille van haarzelf. De omstanders bieden haar betrouwbaarheid door aanwezig te zijn via hun stem en hun mimiek. Dit kind reageerde daarop vanuit een oerinstinct, een oervertrouwen.

In haar oervertrouwen draagt dit kleine kind de kiem mee van een latere religieuze levenshouding.

Die zal haar kunnen helpen op God te vertrouwen, ook in slechte tijden.

Een dergelijke religieuze levenshouding is in onze tijd niet vanzelfsprekend. Steeds meer mensen hebben er moeite mee God nog krediet te geven. Ze spreken bijvoorbeeld over Auschwitz, waarvoor ze Hem ter verantwoording roepen. Zij voelen zich verraden en hebben hun vertrouwen opgezegd, hun geloof verloren.

Maar er zijn nog mensen die op God blijven vertrouwen. Dat komt niet vanzelf, het wordt geschonken. Tegelijk moet je daar ook zelf voor kiezen. Een keuze die moed vraagt. En zelfvertrouwen.

Lees het volledige artikel op de website van Ignis, het online tijdschrift over geloof en samenleving.