Christenen en moslims trekken samen een spoor van hoop door Gent en Antwerpen

Twee zondagen op rij begaven moslims en christenen zich zij aan zij op weg voor een gezamenlijke pelgrimage. De Gentse pelgrimage ging van Herberg Macharius naar het bedevaartsoord Oostakker-Lourdes. Gisteren trokken 45 pelgrims dan weer van de Antwerpse moskee Al-Moeslimiene naar de kathedraal, waar de interreligieuze groep zich aansloot bij de viering voor de zalige pater Charles Deckers, martelaar voor de broederlijkheid in Algerije. 'Aan de kathedraal werden we opgewacht door een Senegalees moslimkoor', vertelt organisator Barbara Mertens. 'Het was prachtig.'

Hoop verbindt

In de kathedraal werd een gezamenlijke verklaring voorgelezen en geduid door Barbara Mertens van TAU. 'Tijdens onze voorbereidende ontmoeting in de moskee zochten we naar welke hoop ons verbindt. Het klonk heel helder: Wij verlangen de taal van de vredelievendheid te spreken. Laat respect, vrede en liefde altijd onze voertaal zijn én de leidraad voor ons handelen, ook in een wereld waar de taal oorlog, uitsluiting en geweld alsmaar grotere proporties aanneemt en mensen tot wanhoop drijft. Hebben we daarin als gelovigen, christen of moslim, geen bijzondere opdracht? Is vredelievendheid niet de enige manier waarop we God écht loven en aanbidden?'

'Als christenen en moslims geloven we dat God ons leidt op het rechte pad', zo ging de verklaring verder: 'De weg naar medemenselijkheid en broederlijke solidariteit, naar respect voor de waardigheid van élke mens, naar een wereld zonder geweld en oorlog, naar een gedeelde zorg voor de schepping. Dat dit geen gemakkelijk weg is, ervaren we allemaal ook in het leven van elke dag, in onze eigen kleine microkosmos. Maar de Bijbel en de Koran, de profeten en andere wijzen, nodigen ons telkens opnieuw uit op dit pad. Meer zelfs: die weg is onze hoop en die weg willen we samen bewandelen, elke dag opnieuw met vallen en opstaan. Want hoe vaak we ook falen en botsen op onze eigen beperktheid als mens, met een God die barmhartig en vergevingsgezind is voor wie oprecht berouw toont, is er altijd hoop.'

'Hoop doet de mens opstaan uit machteloosheid en brengt in beweging. Gedeelde hoop verbindt mensen, ook over de grenzen van religie heen. Juist vanuit het geloof in God, die de bron van het leven is, schepper van het universum, van alle schepselen, van alle mensen, zijn we allen gelijkwaardig en worden we opgeroepen deze menselijke broederlijkheid tot uitdrukking te brengen. Als één mensheid zijn we onophoudelijk samen op weg naar een gedeelde toekomst waarvoor we samen verantwoordelijkheid dragen.'

'Door vandaag samen op weg te gaan met mensen van goede wil, christenen en moslims, maar ook niet- of andersgelovigen, drukken we onze gezamenlijke hoop uit op een menswaardige en vredevolle toekomst voor iedereen. Hoop – zo zei de onlangs overleden paus Franciscus – is een deugd die ons standvastig maakt om de onrustige waters te bevaren van een wereld waarin steeds meer gevaren opdoemen.'

De verklaring besloot dan ook met een warme oproep: 'Laten we elkaar niet alleen vandaag, maar telkens opnieuw de hand reiken om samen die weg van hoop te gaan, om het leven en de menselijke waardigheid te ondersteunen, om hoop levendig te houden, om een teken van eenheid te zijn en bruggen te bouwen, om muren af te breken en verzoening te zaaien. Laten we samen een hoopvol spoor door deze tijd, door deze woelige wereld trekken.'

De pelgrimage was een initiatief van de Werkgroep Fratelli Tutti van TAU in samenwerking met Attent bisdom Antwerpen, Pax Christi en Moskee El-Moeslimiene.